Ένας ύπουλος μιθριδατισμός

Ως πότε "το Κακό θα υπερβαίνει ποσοτικά κατά πολύ το Καλό;" Από την πιο τρυφερή παιδική του ηλικία ο άνθρωπος αποτελεί αντικείμενο εθισμού (κυρίως μέσω των ειλημμένων ιδεών που κυριαρχούν και που του επιβάλλονται έξωθεν) σε ένα κοινωνικό Συναινετικό Κοσμοείδωλο το οποίο προσπαθεί να παρουσιάσει έναν κόσμο εξωραϊσμένο, ούτως ώστε να γίνεται αποδεκτός από τη συνείδησή του και στοιχειωδώς «φιλικός» και βιώσιμος.

Έτσι, του φαίνονται εντελώς φυσιολογικά πράγματα που, υπό άλλες συνθήκες, θα φάνταζαν μάλλον άκρως αφύσικα: τα τεμαχισμένα κουφάρια ζώων που κρέμονται στα τσιγκέλια του κρεοπωλείου («αυτή είναι η τροφική αλυσίδα»), οι καυγάδες και οι χειροδικίες του γάμου («έτσι είναι τα ζευγάρια, μαλώνουν πότε-πότε»), η κακοποίηση των παιδιών («ε, γονιός είναι, θα δώσει και κανένα χαστούκι»), και κατ’ επέκταση και όλα τα υπόλοιπα βίαια κοινωνικά φαινόμενα, όπως οι κοινωνικές συγκρούσεις, οι πόλεμοι, κλπ., αρχίζουν να παίρνουν σταδιακά διαστάσεις εξ ίσου αναγκαίες και αναπόφευκτες με τις φυσικές καταστροφές, όπως είναι οι σεισμοί, οι επιδημίες, οι λιμοί, κλπ.

…και όλα αυτά καλύπτονται σταδιακά από έναν τόσο ανθεκτικό και αυτονόητο μανδύα «κανονικότητας», ώστε κανείς να μην σκέφτεται ότι ορισμένα από αυτά τα «φυσιολογικά» φαινόμενα περιορίζονται στον άνθρωπο και είναι παντελώς άγνωστα στο βασίλειο των ζώων, τα οποία π.χ. δεν έχουν συζυγικούς καυγάδες, δεν κακοποιούν τα μικρά τους, σκοτώνουν σπανιότατα άτομα του δικού τους είδους, κλπ.

Καταστροφικές Αναβολές

Αν το καλοσκεφθούμε η αναβλητικότητα είναι ίσως συνώνυμο της τεμπελιάς, ίσως ακόμη καλύτερα, πηγάζει απ’ την φυγοπονία. Ο Δάντης σίγουρα κάτι τέτοιο είχε στο μυαλό του όταν όριζε την οκνηρία ως θανάσιμο αμάρτημα.

Έχετε αναλογιστεί ποτέ, πόσες μέρες πήγαν χαμένες, πόσες ευκαιρίες χάθηκαν, πόση ευτυχία αφήσαμε να γλιστρήσει από τα χέρια μας, επειδή δεν πήραμε μια μεγάλη απόφαση, επειδή πιστέψαμε πως υπήρχε αρκετός χρόνος και αύριο, επειδή δειλιάσαμε να κάνουμε εκείνο το βήμα, εκείνη την κίνηση που έπρεπε – όταν έπρεπε;

Η οκνηρία σε αντίθεση με τα άλλα θανάσιμα αμαρτήματα, τα οποία σχετίζονται με την υπερβολή και την έλλειψη ελέγχου, έχει να κάνει με την υπερβολική στασιμότητα, με την έλλειψη κινήτρων, μέσα μας ή έξω μας. Τι μας κάνει όμως να μένουμε αδρανείς; Τι είναι αυτό που μας κάνει να θέλουμε ν’αποφύγουμε πράξεις, έργα, κατ’ επέκταση κάθε είδους εξέλιξη και διαφορετικότητα; Ένας άνθρωπος φυγόπονος, δειλός, αναβλητικός είναι συνήθως ένας άνθρωπος φοβισμένος. Το να μην αρπάζουμε μια ευκαιρίας ζωής, είτε αυτή είναι επαγγελματικής φύσεως, είτε συναισθηματικής, έχει να κάνει με το φόβο που έχει ριζώσει μέσα μας ή καλύτερα με τον φόβο που εμείς επιτρέψαμε να ριζώσει μέσα μας.

Ναι

Αυτή η τόσο δα μικρή λέξη, δημιουργεί τρομερά μεγάλα προβλήματα. Μία από τις πιο φοβερές ταμπέλες που καλείται να ξεριζώσει από μέσα του ο σύγχρονος, μέσος, δυτικός άνθρωπος, είναι αυτή του καλού παιδιού. Και φυσικά για να είσαι καλό παιδί... θα πρέπει να πεις "ΝΑΙ" σε όλα και σε όλους. Δεν πρέπει να χαλάσεις το χατίρι κανενός και, προς θεού, δεν πρέπει ποτέ να στεναχωρήσεις κανέναν, αλλιώς τόσα χρόνια προσπάθειας θα καταρρεύσουν!

Ένα βλέμμα απογοήτευσης, μια ειρωνία... αρκεί για να σου πει ότι "δεν προσπαθείς αρκετά". Μάθε όμως ότι στην πραγματικότητα, για κάθε "Ναι" που λες ενώ δεν το εννοείς και το κάνεις απλά γιατί δεν μπορείς να πεις όχι πλησιάζεις ένα βήμα πιο κοντά στο θάνατο.

Ντυθείτε με χρώματα κι αλλάξτε τη διάθεσή σας

Το κατάλληλο χρώμα των ρούχων είναι το μυστικό! Αισθάνεστε δυσαρέσκεια, βαριέστε ή μήπως θέλετε να ενισχύσετε την ερωτική σας διάθεση; Μήπως αναζητάτε μια συναισθηματική ώθηση; Αλλάξτε τη διάθεσή σας επιλέγοντας το κατάλληλο χρώμα στα ρούχα σας και η μέρα σας θα μεταμορφωθεί!

Μπλε. Νιώθετε μελαγχολικά; Το μπλε είναι γνωστό ως το χρώμα της ειρήνης, μια επιλογή που ηρεμεί την ψυχή. Χαλαρώστε, κοιτάξτε το γαλάζιο του ουρανού ή φανταστείτε το βαθύ μπλε της θάλασσας και πάρτε μια βαθιά ανάσα. Εάν προβλέπεται μια κουραστική μέρα στην εργασία σας, προσθέστε ένα αξεσουάρ σε φωτεινή απόχρωση, όπως ένα βαθύ κόκκινο μαντίλι ή γραβάτα, για να προσθέσετε δύναμη στο μπλε φόρεμα ή κοστούμι.

Κόκκινο. Βιώνετε έλλειψη αυτοπεποίθησης; Το κόκκινο μπορεί να τραβήξει τα βλέμματα, να αισθάνεστε γεμάτοι ενέργεια και να σας τονώσει. Για να πειστείτε να φορέσετε κάτι κόκκινο πρέπει να αναπτύξετε την πίστη στον εαυτό σας και στις δικές σας δυνάμεις. Εάν σπάνια φοράτε αυτό το χρώμα γιατί κάπως το φοβάστε, προσπαθήστε να το βάλετε στη ζωή σας, ξεκινώντας με μικρές λεπτομέρειες όπως ένα ζευγάρι κόκκινα παπούτσια, μια τσάντα ή ένα κόκκινο σακάκι.

Μάθε πως να διαλέγεις τους ανθρώπους

Μάθε να ενεργοποιείς και να ερμηνεύεις σωστά τις πληροφορίες. Όλοι μας συσσωρεύουμε «σοφία», δηλαδή εμπειρίες και γνώσεις που υπάρχουν μέσα στην αποθήκη του εγκεφάλου και που αποτελούν τη φαιά ουσία αυτού που ονομάζουμε διαίσθηση. Δεν έχουν, βέβαια, όλοι οι άνθρωποι εξίσου εύκολη πρόσβαση σε αυτήν. Όμως, με λίγη εξάσκηση η κατάσταση μπορεί να βελτιωθεί.

Η Αν Τζερς, πνευματίστρια και συγγραφέας του βιβλίου Instant Intuition τονίζει: «Όλοι έχουμε φυσικά ένστικτα, αλλά παρασυρόμενοι από τον ξέφρενο ρυθμό της ζωής μας, δεν τα βλέπουμε». Η ίδια λοιπόν προτείνει ορισμένα απλά βήματα που θα μας βοηθήσουν να ενεργοποιήσουμε την διαίσθησή μας, αξιοποιώντας τις πληροφορίες, όσον αφορά το ποιούς ανθρώπους γνωρίζουμε ή συναναστρεφόμαστε.

1. Διαλέξτε πέντε ανθρώπους στη ζωή σας. Επιλέξτε (1) κάποιον που λατρεύετε, (2) ένα πρόσωπο με το οποίο περνάτε καλά, (3) κάποιον βαρετό, (4) ένα άτομο που σας έχει συγχύσει, (5) ένα πρόσωπο που έχει φέρει την ευτυχία ή κάτι καλό στη ζωή σας.

2. Πάρτε το πρώτο πρόσωπο – κάποιον που αγαπάτε πολύ. Φέρτε τον σαν εικόνα στο μυαλό σας. Θα δείτε πως υπάρχουν τόσα πολλά θετικά συναισθήματα που σας γεννά αυτό το άτομο.

Το να ΕΙΝΑΙ αντί να Είμαι.

Το μυστικό για την ελευθερία είναι να αποζητάς με ΠΡΟΘΕΣΗ.

«Είναι παράξενο, Οι γλάροι που περιφρονούν την τελειότητα για χάρη του ταξιδιού, πηγαίνουν στο πουθενά, με καθυστέρηση. Όσοι βάζουν σε δεύτερη μοίρα το ταξίδι για χάρη της τελειότητας πηγαίνουν παντού, μέσα σε μια στιγμή. Πάντα να θυμάσαι, Ιωνάθαν, ότι ο παράδεισος δεν είναι ούτε τόπος ούτε χρόνος, γιατί αυτά τα δυο είναι πράγματα που δεν έχουν κανένα νόημα.»

«Μπορείς να με μάθεις να πετάω κι εγώ έτσι;»  Ο Ιωνάθαν ο Γλάρος ανυπομονούσε να κατακτήσει άλλο ένα άγνωστο.

«Φυσικά, αρκεί να θες να μάθεις», «Θέλω. Πότε μπορούμε ν’ αρχίσουμε; Ακόμα και τώρα, αν θέλεις, θέλω να μάθω να πετάω κι εγώ έτσι», είπε ο Ιωνάθαν και μια παράξενη λάμψη φώτισε τα μάτια του. «Πες μου τι να κάνω».

Ο Τσιανγκ μίλησε αργά παρακολουθώντας με μεγάλη προσοχή τον νεότερο σε ηλικία γλάρο. «Για να πετάξεις τόσο γρήγορα όσο η σκέψη, οπουδήποτε δηλαδή», είπε, «πρέπει ν’ αρχίσεις με τη γνώση ότι έχεις ήδη φτάσει»

Η Αγάπη είναι η ΕΥΓΝΩΜΟΣΥΝΗ

Δεν θα ένιωθαν όλοι άνετα -για την ακρίβεια δεν θα άντεχαν- αν τους πρόσφερες ξαφνικά ένα κύμα απεριόριστης αγάπης. Θα αναρωτιούνταν αν μπορούν να εμπιστευτούν ένα τέτοιο νέο είδος Ενέργειας και μέσα τους θα ανησυχούσαν μήπως δεν αξίζουν μια τέτοια ευεργεσία.

Η Αγάπη είναι η ΕΥΓΝΩΜΟΣΥΝΗ, ένα ανώτερο είδος Ενέργειας που μόνο ελάχιστοι μεταξύ ελάχιστων την αντέχουν.

Ζώντας με δανεικό πολιτισμό

Πριν λίγες ημέρες σκεπτόμουν ότι δε ζούμε μόνο με δανεικά χρήματα, αλλά πως ζούμε και με δανεικό πολιτισμό. Επεκτείνοντας λίγο τις σκέψεις μου, αναρωτιέμαι, τι θα έμενε αλήθεια, ως διακριτός πολιτισμός στην Ελλάδα του σήμερα, αν αφαιρούσαμε τα σπαράγματα και τις μνήμες του αρχαίου και μεσαιωνικού παρελθόντος μας; Πολύ φοβάμαι πως θα έμεναν ελάχιστα πράγματα!

Πέρα, λοιπόν, από τα λαμπρά έργα στα μουσεία μας ενός Πραξιτέλη, ενός Λεωχάρη ή ενός Σκόπα, αλλά και τις εξαίσιες τοιχογραφίες ενός Πανσέληνου ή ενός Θεοφάνη, η ελληνική καλλιτεχνική παράδοση, δεν έχει κάτι νέο να επιδείξει. Παραμένει εγκαταλειμμένη και αναξιοποίητη. Αυτή η Τέχνη που, ενώ έγινε πρότυπο σε όλη την οικουμένη, για τον τρόπο που αντιλήφθηκε τον Κόσμο, και που διδάσκεται σαν υπόδειγμα σε όλες τις καλλιτεχνικές σχολές του κόσμου, φαίνεται πως τους μόνους που δεν καταφέρνει να συγκινήσει είμαστε εμείς. 

Στην καλύτερη περίπτωση έχουμε μετατραπεί σε  φετιχιστές, που εξουδετερώνουν με την παθητική μουσειακή λατρεία της, το ζωντανό πνεύμα που υπάρχει μέσα της και που αέναο και δημιουργικό μας ωθεί προς τα εμπρός. Έχει τις ρίζες της βαθιά χωμένες στο χώμα του παρελθόντος, αλλά δυστυχώς, δεν της δίνουμε τη δυνατότητα να στείλει χυμούς προς τα πάνω, για να πετάξει νέα βλαστάρια, κλάδους και ωραίους καρπούς.

Η τέχνη του... βαπτίσματος

Όταν γεννιέται ένας άνθρωπος, τότε είναι στο χέρι των γονιών του να του δώσουν όνομα. Αντίστοιχα, όταν «γεννιέται» ένα τεχνολογικό προϊόν ή προκύπτει ένα καινούργιο τεχνολογικό φαινόμενο, τότε ο εφευρέτης καλείται να το «βαπτίσει». Σε σχέση όμως με τους γονείς, ο εφευρέτης έχει ένα τεράστιο προνόμιο. Μπορεί να ονοματίσει όπως θέλει την ανακάλυψή του, χωρίς να περιορίζεται σε λίστες συγκεκριμένων ονομάτων ή παραδόσεις.

Αυτός είναι και ο λόγος που πίσω από κάθε τι καινούργιο που εμφανίζεται στο χώρο της τεχνολογίας, κρύβεται και μια συναρπαστική ιστορία. Δείτε πώς πήραν τα ονόματα τους έξι πασίγνωστες τεχνολογικές ανακαλύψεις.

Μαγειρέψτε με τα παιδιά σας

Η κουζίνα δεν είναι μόνο το βασίλειο της μητέρας. Είναι μέρος όπου οι γονείς μπορούν πραγματικά να περάσουν δημιουργικό χρόνο με το παιδί, να το μάθουν να μαγειρεύει μαζί τους, να το διδάξουν πολύτιμα μυστικά διατροφής και βέβαια να διασκεδάσουν μαζί του. Δείτε τα οφέλη της μαγειρικής μαζί με το παιδί σας.

* Μέσα στην κουζίνα, τα παιδιά μπορούν να γνωρίσουν τον πλούτο της σωστής διατροφής. Οι γονείς μπορούν να τα φέρουν σε επαφή με τις πραγματικά υγιεινές τροφές και να τα διαδάξουν πώς θα τις απολαμβάνουν καλύτερα.

* Η επαφή με τη μαγειρική σημαίνει καλύτερη φυσική κατάσταση αλλά και οικονομία μέσα σε ένα πιο ελεγχόμενο περιβάλλον (μιας και ένα παιδί επιλέγει το φαγητό του σπιτιού, αντί να τρώει έξω).

Ένας ωκεανός στο κέντρο της Γης

Ένα μικρό ακατέργαστο διαμάντι που βρέθηκε τυχαία στη ρηχή κοίτη ενός ποταμού στη δυτική Βραζιλία και το οποίο προερχόταν από τα έγκατα της Γης, οδήγησε τους επιστήμονες στην εντυπωσιακή εκτίμηση ότι σε βάθος 410 έως 660 χιλιομέτρων υπάρχει μια άγνωστη μέχρι σήμερα «υγρή ζώνη» με τεράστια αποθέματα υπόγειου νερού, τα οποία μπορεί να είναι τουλάχιστον όσα όλοι μαζί οι ωκεανοί του πλανήτη, αν όχι πολύ περισσότερα!

Ο όγκος αυτός του νερού δεν ρέει, αλλά συγκρατείται εντός των ορυκτών. «Δεν είναι ένας ωκεανός σε στιλ Ιουλίου Βερν, όπου μπορεί να πλέει μια βάρκα», δήλωσε ο καθηγητής γεωχημείας Γράχαμ Πίρσον του καναδικού πανεπιστημίου της Αλμπέρτα, ο οποίος μελέτησε το διαμάντι και τη δημιουργία του σε ένα υγρό περιβάλλον.

Η σχετική δημοσίευση από διεθνή ομάδα ερευνητών, με επικεφαλής τον Γράχαμ Πίρσον, έγινε στην επιστημονική επιθεώρηση Nature.

Ένα παιχνίδι που διαρκεί 28.470 ημέρες

Τόση είναι η μέση διάρκεια ζωής του καθενός μας. Το ξέρω πως ξεκινώ λίγο μακάβρια όμως αυτή είναι η αλήθεια. Ένα λεπτό είναι αρκετό για να λήξουν όλα. Επιβάλλεται, όμως, κάθε λεπτό μας να το ζούμε με όση περισσότερη δόση «ζωής» γίνεται.

Η ζωή μας κρύβει διαρκείς εναλλαγές συναισθημάτων. Από το γέλιο στην θλίψη, από τον πόνο στην ευτυχία, από τον ενθουσιασμό στην απογοήτευση. Συναισθήματα αλληλένδετα. Το ένα δεν έχει αξία δίχως το άλλο.

Ζω σχεδόν μία δεκαετία αυτό το κοντράστ συναισθημάτων μέσω του επαγγέλματος που επέλεξα να κάνω, ακολουθώντας την πορεία του πατέρα μου. Η αίσθηση που μου έχει δημιουργηθεί πλέον στο άκουσμα της λέξης «ζωή» είναι πως πρόκειται για ένα παιχνίδι. Ένα παιχνίδι στο οποίο τους κανόνες θέτουμε εμείς και η τύχη μας! Τα «θέλω» και τα «πρέπει» που πολλές φορές άνευ λόγου ακολουθούν τις ημέρες μας, είναι αυτά που κάνουν τη ζωή μας λιγότερο η περισσότερο περίπλοκη!

Μια θεώρηση στο από που ήρθαμε.

Ας ξεκινήσουμε με την εξής σκέψη. Αν θέλετε να πάτε να κατοικήσετε σε έναν πλανήτη ποιο είναι το πρώτο πράγμα που χρειάζεστε; Φίλους είπε κάποιος. Οκ τους φίλους όμως του έχετε μαζί σας στο διαστημόπλοιο, είναι αυτοί που ανήκουν στην ομάδα σας και όλοι μαζί αποφασίζεται να μετακομίσετε σε έναν νέο πλανήτη για τον άλφα ή βήτα λόγο. 

Ποιο είναι το πρώτο πράγμα που θα χρειαστείτε μαζί με τους φίλους σας στον νέο πλανήτη; Δεν είναι το νερό και η τροφή; Ναι αυτά είναι τα ποιο σημαντικά πράγματα για να ζήσετε, φυσικά και το κατάλληλο περιβάλλον, όπως η καλή θερμοκρασία και η σωστή ατμόσφαιρα.

Ο άνθρωπος χωρίς όνειρα

''...Ξέρετε, ζούμε σε κοινωνίες που ζουν μέσα στα όνειρά τους. Όταν η κοινωνία δεν το καταλαβαίνει, τους φτιάχνουν και μία Ονειρούπολη. Όταν η κοινωνία ζει μέσα στην Ονειρούπολη βρίσκει ότι η κοινωνία είναι σκληρή. Όταν η κοινωνία είναι σκληρή, γίνεται θέαμα. 

Όταν είναι θέαμα, γίνεται ψεύτικη. Όταν γίνεται ψεύτικη, γίνεται θέατρο. Άρα εγώ αποφάσισα να αρχίσω κατ' ευθείαν με την αλήθεια του θεάτρου, που ομολογεί σε όλους ότι είναι θέατρο.Δεν είμαστε στον χώρο του ονείρου, αλλά στον χώρο του οράματος. 

Στην ουσία, αν το σκεφτείτε καλά, όταν σας προτείνουν να ονειρεύεστε, στην πραγματικότητα σας προτείνουν να κοιμάστε. Γιατί μόνο όταν κοιμάστε ονειρεύεστε. Άρα θα ήταν καλό όταν σας πουλάν όνειρα, να μην ξεχνάτε ότι σας πουλάν ύπνο. 

Και όπως ξέρετε, η λέξη έξυπνος σημαίνει αυτόν που βγαίνει από τον ύπνο. Κατά συνέπεια είναι λίγο δύσκολο να ονειρευτεί.''

Μοναξιά ή Μοναχικότητα

«Όταν όλοι που βρίσκονται γύρω σου σε αφήνουν μόνο σου, τότε αυτό λέγεται μοναξιά. Όταν εσύ τους αφήνεις όλους μακρυά σου τότε αυτό λέγεται μοναχικότητα.»

Πως; Ο δημόσιος χώρος δεν μας ανήκει;

Το δικαίωμά μας στη διαμαρτυρία πνίγεται σε όλη την Ευρώπη - εκτός αν είσαι πλούσιος, διαφημιστής ή θαυμαστής της όπερας.

Μέχρι τα τέλη του 19ου αι. το μεγαλύτερο μέρος της πόλης μας ανήκε σε γαιοκτήμονες. Οι πλατείες ήταν αποκλεισμένες, οι κεντρικοί δρόμοι γεμάτοι διόδια. Οι άπλυτοι (Τhe Great Unwashed, η λαϊκή τάξη), πολλοί από τους οποίους είχαν εκδιωχθεί από την επαρχία λόγω της περίφραξης και ιδιωτικοποίησης κοινόχρηστων ως τότε χώρων και εκτάσεων, ήταν επίσης αποκλεισμένοι και από τα επιθυμητά σημεία της πόλης. Οι κοινωνικοί μεταρρυθμιστές και τα δημοκρατικά κινήματα διέλυσαν τους φραγμούς και ο δημόσιος χώρος έγινε δικαίωμα και όχι προνόμιο. Όμως ο κοινωνικός αποκλεισμός ακολουθεί την ανισότητα όπως η μέρα τη νύχτα, και τώρα, με ελάχιστο δημόσιο διάλογο, τα κέντρα των πόλεών μας ιδιωτικοποιούνται ή έστω ημι-ιδιωτικοποιούνται ξανά.

Σαλάτα με πλιγούρι και φράουλες

Πλιγούρι, πουργκούρι, μπλουγούρι, χόντρος ή πιο απλά αλεσμένο σιτάρι. Mπορεί η ονομασία να διαφέρει ανάλογα με την περιοχή που βρισκόμαστε, όμως η διατροφική του αξία μένει ίδια - και είναι υψηλή. Tο περίεργο ωστόσο είναι ότι, αν και μας παρέχει πληθώρα θρεπτικών συστατικών, το χρησιμοποιούμε όλο και πιο σπάνια στην κουζίνα μας. Tα επεξεργασμένα τρόφιμα, όπως το ψωμί, τα διάφορα αρτοσκευάσματα, το ρύζι και τα μακαρόνια, έχουν πάρει τις τελευταίες δεκαετίες τη θέση τους στο τραπέζι μας. Έτσι, μπορεί παλιότερα να το χρησιμοποιούσαν για να φτιάξουν πιλάφι και ντολμάδες, σήμερα όμως μόνο μερικές παραδοσιακές συνταγές μας θυμίζουν ότι υπάρχει.

Γιατί να το προτιμήσετε

• Tο πλιγούρι είναι ένα δημητριακό πλούσιο σε φυτικές ίνες και σύνθετους υδατάνθρακες. Mπορείτε να αντικαταστήσετε με αυτό το αποφλοιωμένο ρύζι και τα μακαρόνια, ιδιαίτερα αν θέλετε να χάσετε βάρος. Σε σχέση με άλλα δημητριακά, έχει χαμηλότερο γλυκαιμικό δείκτη, που σημαίνει ότι μετά την κατανάλωσή του ανεβάζει τη γλυκόζη του αίματος πολύ πιο ήπια, με αποτέλεσμα να θεωρείται άριστη πηγή υδατανθράκων για διαβητικούς.

Γίνε κι εσύ εγωιστής, μπορείς

Από τη θεωρία στην πράξη πολλά, μα πάρα πολλά τσιγάρα δρόμος.

Τα τελευταία χρόνια έχουν γραφτεί πάμπολλα κείμενα για τους πληγέντες από την κρίση, τους άστεγους, τους άνεργους, τους πεινασμένους, τους φτωχούς, τους νεοκαταθλιπτικούς, τους αυτοκτονικούς κοκ… Όλοι μας έχουμε διαβάσει – κάποιοι από εμάς έχουμε ίσως γράψει – άρθρα που εκθέτουν την συνεχώς επιδεινούμενη κατάσταση γύρω μας. Έχουμε κατά καιρούς υπογράψει διάφορα petitions, έχουμε βάλει ως status στο facebook ότι σήμερα είναι η τάδε παγκόσμια μέρα, έχουμε twitάρει πως δεν πρέπει να ξεχνάμε την τάδε κατηγορία ανθρώπων που δεινοπαθούν, έχουμε συζητήσει σε μια παρέα για τον άστεγο που είδαμε το πρωί πηγαίνοντας στη δουλειά, για τη νέα αύξηση της ανεργίας, για τις στατιστικές που δείχνουν ότι η Ελλάδα είναι μια χώρα που συνεχώς βουλιάζει.

Και έχοντας κάνει όλα αυτά, νοιώθουμε καλά. Γιατί αναγνωρίσαμε το πρόβλημα, γιατί γράψαμε γι’ αυτό, γιατί ενημερώσαμε κάποιους για αυτό, γιατί το συζητήσαμε, οπότε κάναμε το χρέος μας. Μεταθέσαμε την ευθύνη στους άλλους για να κάνουν κάτι γι’ αυτό.

Γιατί όμως τα νούμερα συνεχίζουν να ανεβαίνουν αμείλικτα; Γιατί εξακολουθούν πολλοί συνάνθρωποί μας να πεινάνε; Να μην έχουν κάπου να μείνουν; Να είναι βυθισμένοι στη κατάθλιψη; Να θέλουν να αυτοκτονήσουν;

O Έλληνας και η Ferrari

Ένας Έλληνας μπαίνει σε μια τράπεζα της Νέας Υόρκης και ζητάει πληροφορίες για ένα δάνειο.

Λέει στον υπάλληλο των δανείων ότι θέλει να ταξιδέψει στην Ελλάδα λόγω εργασίας για 2 εβδομάδες και χρειάζεται οπωσδήποτε να πάρει ένα δάνειο των $5.000.

Ο υπάλληλος του εξηγεί ότι η τράπεζα θα χρειαστεί ένα είδος ασφάλειας (υποθήκη) για να του χορηγήσει το δάνειο, έτσι ο Έλληνας βγάζει από την τσέπη του και αφήνει πάνω στο γραφείο τα κλειδιά από μία ολοκαίνουρια Ferrari , που είναι παρκαρισμένη στην είσοδο της Τράπεζας. Μέσα σε 10 λεπτά εγκρίνεται το δάνειο, ο Έλληνας παίρνει τα χρήματα και φεύγει.

Για να πετύχεις ότι επιθυμείς στη ζωή σου

Αυτή ήταν η ερώτηση που έκανε κάποτε ο Πλάτων, στον δάσκαλό του Σωκράτη, ένα πρωινό σε μια βόλτα τους στο δάσος.

Ο Σωκράτης γύρισε τον κοίταξε, αλλά δεν είπε τίποτα συνεχίζοντας τον περίπατό του μαζί με τον Πλάτων.

Μετά από λίγο ο Πλάτων τον ρώτησε ξανά τον δάσκαλό του, αλλά πάλι εκείνος παρέμεινε αμίλητος.

Ο Πλάτων έβραζε στο ζουμί του αλλά από την αγάπη και τον σεβασμό που είχε στον δάσκαλό του δεν είπε τίποτα.

Λίγο πριν φτάσουν για να πιουν νερό στην γνωστή πηγή με την στερνούλα της ο Πλάτων δεν άντεξε και ξαναρώτησε τον Σωκράτη αρκετά ενοχλημένος:

Αυτά που άλλαξαν τον κόσμο

Ποιες ήταν οι κρίσιμες καμπές της ανθρωπότητας στα δυο χιλιάδες χρόνια που πέρασαν; Πολλοί μπορεί να φανταστούν μάχες και στρατηγούς, πολιτικούς και συνωμοσίες. Όχι, απαντούν ογδόντα επιστήμονες και στοχαστές που συγκεντρώθηκαν σε ένα ηλεκτρονικό φόρουμ (http://www.edge.org/) για να εκθέσουν τις απόψεις τους σχετικά με το θέμα. Δεν ήταν η πολιτική ή η ιδεολογία που άλλαξε τον κόσμο ήταν τεχνολογία.

Μπορεί η δολοφονία του Αρχιδούκα Φερδινάρδου στο Σεράγεβο να ήταν η αφορμή του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, η αλήθεια όμως είναι ότι η συγκυρία, τα συμφέροντα και τα πάθη ήταν τέτοια που και μη υπάρχουσης της δολοφονίας ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος θα γινόταν. Απλώς η αφορμή θα ήταν άλλη. Η δύναμη του μυαλού, οι ιδέες που έγιναν πρακτικές εφαρμογές είχαν βαθύτατες κοινωνικές επιπτώσεις που σταδιακά άλλαξαν τον κόσμο.

Η εφεύρεση της τυπογραφίας. Από τον Γουτεμβέργιο τον 15ο αιώνα χάραξε βαθιά την εποχή του. Η παγωμένη σκέψη της Ευρώπης δέχθηκε με πλημμύρα νέων ιδεών. Έγινε εφικτή η μαζική διακίνηση της πληροφορίας, δημιουργήθηκαν οι βάσεις για τη δημόσια και καθολική εκπαίδευση και ήταν η βάση για χιλιάδες άλλες εφευρέσεις οι οποίες στηρίζονται στη συσωρευση γνώσης. "Η τυπογραφία", παρατηρεί ο εκδότης του περιοδικού New Yorker, Hendrik Herzberg, "οδήγησε την κοινωνία στη γνώση και τη δημοκρατία".

Η αξία της αυταπάτης:

Οι φίλοι και η οικογένειά σας και ακόμη περισσότερο ο δάσκαλος της μουσικής- λένε ότι δεν έχετε ιδιαίτερο ταλέντο στο πιάνο αλλά εσείς είστε πεπεισμένος ότι είστε ο Ραχμάνινοφ. Πιστεύετε ότι όλοι κάνουν λάθος και επιμένετε να επιδεικνύετε καθημερινά τη δεξιοτεχνία σας μη ξεκολλώντας τα δάχτυλά σας από τα πλήκτρα. Είστε παράλογος;

Ως χθες η απάντηση θα ήταν μάλλον καταφατική, μια καινούργια θεωρία έρχεται όμως να σας απαλλάξει. Ανατρέποντας τα ως τώρα δεδομένα σε μια από τις πιο πολυσυζητημένες έννοιες για τη σύγχρονη Φιλοσοφία, υποστηρίζει ότι η αυταπάτη σας όχι μόνο εμπεριέχει μια μεγάλη δόση λογικής, αλλά επιπλέον μπορεί να σας κινητοποιήσει ώστε να γίνετε καλύτερος.

«Η αυταπάτη είναι ένα συχνό καθημερινό φαινόμενο που συμβαίνει σε όλους μας» εξηγεί ο Αλμπερτ Νέβεν, καθηγητής της Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο Μπόχουμ της Γερμανίας ο οποίος μαζί με τον συνάδελφό του Κρίστοφ Μίχελ δημοσίευσε τη νέα θεωρία στο τελευταίο τεύχος του επιστημονικού εντύπου «Consciousness and Cognition».

Όταν λέμε αυταπάτη, για τους φιλοσόφους εννοούμε μια διαδικασία με βάση την οποία υπερασπιζόμαστε μια πεποίθηση που είναι σημαντική για μας ή για την εικόνα που έχουμε για τον εαυτό μας παρά την ύπαρξη ισχυρών ενδείξεων εναντίον της.

Η Βασίλισσα είσαι εσύ κι έχεις 4 συντρόφους

Η βασίλισσα και οι 4 σύντροφοι της: Μια αλληγορική πνευματική ιστορία.

Μια φορά κι έναν καιρό, υπήρχε μια βασίλισσα, που είχε 4 συντρόφους. Πάνω απ' όλους έδειχνε αδυναμία στον τέταρτο. Τον στόλιζε με ακριβά ρούχα, του χάριζε πάντα τα καλύτερα, τον στόλιζε με κοσμήματα, του φορούσε αρώματα και του φερόταν πολύ γενναιόδωρα.

Ο τρίτος σύντροφος της βασίλισσας είχε μεγάλη αυτοπεποίθηση, ήταν αλαζών, όμως εκείνη τον αγαπούσε και τον σύστηνε με υπηρηφάνεια στον κύκλο της και φοβόταν μήπως κάποια μέρα, θα την άφηνε για άλλη γυναίκα. Ο δεύτερος σύντροφος της ήταν πάντα ευγενικός κι υπομονετικός μαζί της. Όταν εκείνη αντιμετώπιζε ένα πρόβλημα, ήξερε ότι μπορούσε να βασιστεί πάνω του, ότι θα την άκουγε και θα τη βοηθούσε στην λύση του.

Ο πρώτος αν και ήταν πιστός σαν σκυλί και βρισκόταν πάντα δίπλα της, εκείνη δεν του έδινε σημασία, τον παραμελούσε, τον ειρωνευόταν και τον έδιωχνε από κοντά της.

Και μια μέρα, η βασίλισσα αρρώστησε βαριά και κατάλαβε πως πεθαίνει. Σκέφτηκε τότε πως είχε 4 συντρόφους, όμως σε λίγο δε θα 'χε κανέναν. Έτσι τους φώναξε όλους μπροστά της και ρώτησε πρώτα τον τέταρτο που ήταν η μεγάλη της αδυναμία:

Προετοιμασία του κήπου την άνοιξη

Ο χειμώνας έφυγε –ημερολογιακά τουλάχιστον σίγουρα- μπήκε η άνοιξη και οδεύουμε για καλοκαίρι.

Δηλαδή, έχει έρθει η στιγμή να αρχίσουμε να προετοιμάζουμε τον κήπο (ή το μπαλκόνι όσοι δεν έχουν) για την καινούρια εποχή που μόλις ξεκίνησε!

Διαβάστε παρακάτω μερικές σχετικές συμβουλές από τον Andrew Tarantola στο gizmodo.com:

Ελέγξτε την κατάσταση του εδάφους και τα εργαλεία σας. Επιθεωρήστε τον κήπο σας. Ελέγξτε το έδαφος, την κλίση του, αν έχει ζιζάνια, ποια πολυετή φυτά είναι σε καλή κατάσταση κ.τ.λ. Προτού αρχίσετε να σκάβετε τρύπες για να φυτέψετε σπόρους, ελέγξτε σε τι κατάσταση είναι τα εργαλεία σας.

Καθαρίστε και ακονίστε κλαδευτήρια, μηχανήματα κουρέματος και ηλεκτρικά εργαλεία όπως αλυσοπρίονα, ψαλίδια και χορτοκοπτικές μηχανές.

Δέκα λόγοι για να χαμογελάς

Το χαμόγελο είναι ο καλύτερος τρόπος για να παρουσιάσεις τον εαυτό σου, ενώ βοηθά την καλύτερη λειτουργία του σώματος. Είναι επίσης ένας σημαντικός παράγοντας μακροζωίας. Εμείς σας παρουσιάζουμε και τους υπόλοιπους λόγους για τους οποίους θα πρέπει να χαμογελάτε...

1. Το χαμόγελο μας κάνει γοητευτικούς. Είναι ένας από τους σημαντικότερους λόγους για να μας πλησιάσει κάποιος. Όταν βλέπουμε κάποιον να χαμογελά, υποσυνείδητα θέλουμε να τον πλησιάσουμε για να μάθουμε γιατί το κάνει.

2. Το χαμόγελο αλλάζει τη διάθεσή μας. Την επόμενη φορά που δεν θα αισθανθείτε καλά, προσπαθήστε να χαμογελάσετε και όλα θα αλλάξουν. Το χαμόγελο μπορεί ακόμα και να καταφέρει να «ξεγελάσει» το σώμα, με άμεσα αποτελέσματα.

3. Το χαμόγελο είναι μεταδοτικό. Όταν το χαμόγελο κάποιου είναι αυθεντικό, κάνει και τους άλλους πιο ευτυχισμένους. Αυτό σας κάνει άμεσα πιο προσιτό.

4. Το χαμόγελο ανακουφίζει από το στρες. Το στρες είναι κάτι το οποίο συχνά δεν μπορούμε να κρύψουμε. Το χαμόγελο μας κάνει να μην μοιάζουμε τόσο κουρασμένοι και καταπονημένοι. Όταν είστε αγχωμένος, χαμογελάστε: θα αισθανθείτε αμέσως καλύτερα και έτοιμος για δράση.

Η Θεωρία του Κικέρωνα

Η Θεωρία του Κικέρωνα, επιβεβαιώνεται καθημερινά

Ο πτωχός, εργάζεται.

Ο πλούσιος, τον εκμεταλλεύεται.

Ο στρατιώτης, προστατεύει και τους δυο.

Ο φορολογούμενος πληρώνει και για τους τρεις.

Ο απατεώνας, εκμεταλλεύεται και τους τέσσερις.

Ο μεθύστακας, πίνει στην υγεία και των πέντε.

Ο τραπεζίτης, εξαπατάει και τους έξι.

Ο δικηγόρος, αγορεύει ξεγελώντας και τους επτά.

Ο γιατρός, σκοτώνει και τους οκτώ.

Ο νεκροθάφτης, θάβει και τους εννέα.

Ο πολιτικός, ζει σε βάρος και των δέκα.

Επιβεβαίωση: Ο κόσμος δεν έχει αλλάξει εδώ και δυο χιλιάδες χρόνια. Σαν να μην πέρασε μια μέρα.

Είμαστε οι μηχανές των μηχανών μας.

"Αυξάνεσθε και πληθύνεσθε" είπαμε, και οι μηχανές αυξήθηκαν και πλήθυναν.

Μας είχαν υποσχεθεί πως θα δούλευαν για μας. Τώρα δουλεύουμε εμείς γι' αυτές.

Με τις μηχανές που επινοήσαμε για να αυξηθεί το φαγητό μας, αυξήθηκε η πείνα μας. Τα όπλα που επινοήσαμε για να υπερασπιστούμε τον εαυτό μας, μας σκοτώνουν.

Οι πόλεις που επινοήσαμε για να συνευρισκόμαστε, μας κάνουν να απομακρυνόμαστε. Τα μεγάλα μέσα που επινοήσαμε για μα επικοινωνούμε, δεν μας ακούνε, ούτε μας βλέπουν.

Είμαστε οι μηχανές των μηχανών μας.

Αυτές ισχυρίζονται πως είναι αθώες. Κι έχουν δίκιο.

Εδουάρδο Γκαλεάνο

Προσφυγή στην Άγνοια, η Λογική Πλάνη!

Αν εξακολουθείτε να πιστεύετε ότι ο Άτλας κουβαλούσε στους ώμους του τη Γη, ότι ο Νέρωνας έπαιζε τη λύρα του όταν καιγόταν η Ρώμη, ότι ο Ερρίκος Η΄ είχε έξι συζύγους, ότι η σαμπάνια εφευρέθηκε από τους Γάλλους, ότι το Έβερεστ είναι το υψηλότερο βουνό στον κόσμο, ότι οι καμήλες αποθηκεύουν νερό στις καμπούρες τους και ότι ο άνθρωπος έχει πέντε αισθήσεις, τότε πραγματικά χρειάζεστε  «ανοιχτό μυαλό» γιατί τα πράγματα δεν είναι ακριβώς έτσι ή τουλάχιστον, πιθανόν, να μην είναι ακριβώς έτσι.

 Δεν γνωρίζω να σας πω πως ακριβώς μπορεί να είναι, αλλά ουτε και με νοιάζει ιδιαίτερα αυτό. Η ανάγκη μου να καλύψω τα κενά μ έχει αφήσει ήσυχη προ πολλού.

Ο Τόμας Έντισον δήλωσε ότι δεν ξέρουμε ούτε το ένα εκατομμυριοστό του 1% του οτιδήποτε, ο Μάρκ Τουέιν πίστευε ότι απαιτούνται 8 εκατομμύρια χρόνια για να αποκτήσει κανείς άρτια γνώση μόνο των μαθηματικών, ο Γούντυ Άλλεν είπε ότι κάποιοι πίνουν αχόρταγα από το ποτάμι της γνώσης, ενώ άλλοι κάνουν απλώς γαργάρες.

Οι φάσεις των Δικαίων ...

Όταν είσαι Δίκαιος στην αρχή νομίζεις ότι έχει καθορισθεί ο ρόλος σου και αυτό είναι όλο. Όμως η Ανθρωπότητα θέλει περισσότερες θυσίες για να ζήσει και πρέπει μετά να περάσεις από τις φάσεις που δημιουργούν νέες ζωές και αφήνουν τις άλλες για να υπάρξει εξέλιξη. Διότι το ξύπνημα δεν είναι αρκετό. Για να ολοκληρωθεί η διαδικασία δεν υπάρχει πια πρέπει, όλα βασίζονται πια στο πρέπον. 

Δεν επιδιώκουμε μια πληρότητα αλλά μια τελειότητα, έτσι ώστε να μην είναι απαραίτητη η επιστροφή αλλά να είναι επιλογή Δασκάλου. Αλλιώς θα υπήρχε ένας αλγόριθμος μετατροπής, ενώ εδώ οι συνδυασμοί είναι ελεύθεροι. Δεν υπάρχει πια λεξικό, όλο το λεξιλόγιο είναι μόνο και μόνο Εγκυκλοπαίδεια. Κάθε λήμμα έχει βάθος και δεν μετρά πια η επιφάνεια του. Με αυτό το πλαίσιο έχει νόημα, έννοια του διπλού θανάτου που περιγράφει ο Albert Camus στο έργο του οι Δίκαιοι.

Οι περισσότεροι από εμάς έχουν την εντύπωση ότι η διατύπωση είναι απλώς μια λογοτεχνική προσέγγιση μιας φιλοσοφικής πραγματικότητας και στέκονται στη λογοτεχνία. Ενώ το ξύπνημα δεν αρκεί. Δίχως έργο δεν υπάρχει δικαίωμα ζωής του Δίκαιου. Δίχως θυσίες παραμένει στην ίδια φάση, διότι δεν άλλαξε την πραγματικότητα, δεν υλοποίησε το όραμα μέσω της πράξης, για να γεννήσει μετά την ουτοπία και να σκεφτεί το αδιανόητο.

Σε πόσες μέρες μια συμπεριφορά γίνεται συνήθεια

Ο Αριστοτέλης ήταν σαφής: "Είμαστε αυτό που κάνουμε επαναλαμβανόμενα".

"Αν οι νέοι συνειδητοποιούσαν πόσο γρήγορα θα γίνουν δέσμιοι των συνηθειών τους, θα έδειχναν μεγαλύτερη προσοχή στη συμπεριφορά τους", είχε γράψει ο William James.

Πώς ακριβώς όμως μπορεί κανείς να "επανασυνδέσει" τις συνήθειές του από τη στιγμή που θα παγιωθούν στην καθημερινή του ρουτίνα;

Ήδη οι περισσότεροι γνωρίζουμε ότι θέλει κάτι παραπάνω από τη "δύναμη της συνήθειας", γράφει από την πλευρά της η Maria Popova στην ιστοσελίδα brainpickings.org.

Όταν ο ψυχολόγος Jeremy Dean καταπιάστηκε με το ζήτημα του "πόσο καιρό μπορεί να πάρει σε κάποιον να δημιουργήσει ή να αλλάξει μια συνήθεια", μελετώντας ιστοσελίδες με περιεχόμενο ψυχολογίας και συμβουλευτικής, βρέθηκε αντιμέτωπος με μια πολύ συγκεκριμένη απάντηση: 21 ημέρες.

Και όσο κι αν ακούγεται περίεργο, αυτός ο μοναδικός και συγκεκριμένος αριθμός ημερών είχε εφαρμογή στα πάντα: από το να ξεκινήσει κανείς μια δίαιτα, μέχρι το να κρατά ημερολόγιο. Ωστόσο, δεν υποστηρίζεται από αδιάψευστα και πιο συγκεκριμένα στοιχεία και δεδομένα.