Τι είναι ΚΥΝΗΓΟΣ;

Κυνηγός: αυτός που αναζητά κι επιδιώκει επίμονα κάτι, την τελειότητα, την αψογοσύνη.

Η καταστροφή είναι κι αυτή δημιουργία, είναι ένα δώρο, είναι ο δρόμος για την αλλαγή, την κίνηση, την δράση, την ζωντανή ζωή. Ο κυνηγός εξελίσσεται μέσα από τις δυσκολίες, επιλέγει ανάμεσα στο θάρρος και την δειλία. Η δειλία είναι ευκολότερη, αλλά οδηγεί στη θυματοποίηση.

Το θάρρος είναι πάντα πιο δύσκολο αλλά ταυτόχρονα μια μεγάλη επιβράβευση και οδηγεί στην Δύναμη και την Ανεξαρτησία. Να ελπίζεις, να προσδοκάς, να εργάζεσαι για το καλύτερο αλλά να είσαι προετοιμασμένος, να μην αποφεύγεις το χειρότερο. Μάλιστα χωρίς το χειρότερο είναι αδύνατον να αντιληφθείς το καλύτερο.

Πρέπει να παραφυλάξεις για να πετύχεις κάποιο θήραμα και η παραφύλαξη σαν κεφάλαιο είναι από μόνη της ύψιστη τέχνη, γι’ αυτό χωρίς αυτήν δεν νοείται επιβίωση, πόσο μάλλον καλή επιβίωση. Ένας από τους άθλους του Ηρακλή ήταν ότι καθάρισε την κόπρο του Αυγεία. Πρέπει να ζήσεις και να δουλέψεις σκληρά και μέσα στα σκατά.

ΩΓΥΓΙΑ 'Η ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΑ

Ὠγυγία ἤ Ἀρχαιολογία.- Ελληνικό Τυπογραφικό Κόσμημα.

Ὠγυγία, ὅπως ἀποκαλοῦσαν τὴν Ἀρχαιότητα οἱ παλαιότεροι (ἀπὸ τὸν Ὤγυγο, βασιλέα τῶν λαῶν τῆς Ἀττικῆς), κυκλοφόρησε ἀπὸ τὸν Α. Σταγειρίτη, καθηγητὴ τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας στὴ Βιέννη, σὲ πέντε τόμους. Στὸ προλογικό του σημείωμα ὁ συγγραφέας ἀναπτύσσει θέματα ποὺ ἀφοροῦν τὰ προγράμματα διδασκαλίας τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας στὰ σχολεῖα καὶ τὰ ἀπαραίτητα βιβλία ποὺ χρειάζονται γιὰ τὴν πνευματικὴ ἀνάταση τοῦ Γένους: «Ἂν λοιπὸν δὲν κατορθώσωμεν καὶ ἡμεῖς νὰ ἔχωμεν τοιαῦτα βιβλία, καὶ τοιαύτην τάξιν εἰς τὰ σχολεῖα τοῦ Γένους νὰ μὴν ζητῶμεν, οὔτε νὰ ἐλπίζωμεν, νὰ διασώσωμεν τὰς μαθήσεις».

Πέρασαν 200 χρόνια από την έκδοση του πεντάτομου έργου Ωγυγία ή Αρχαιολογία, του Αθανάσιου Σταγειρίτη, καθηγητή τότε της ελληνικής γλώσσας στην Ακαδημία Ανατολικών γλωσσών, στη Βιέννη της Αυστρίας. Εκδόθηκε από το 1816 έως το 1820, στο τυπογραφείο του Ιωάννη Β. Τσβεκίου. Σκοπός του, παραμονές της Ελληνικής Επανάστασης του 1821, ήταν να αποτελέσει εγχειρίδιο αναφοράς της Προϊστορίας της Ελλάδας και να χρησιμοποιηθεί από τους εκπαιδευτικούς που αναλάμβαναν τη μόρφωση των νέων. Όπως ο ίδιος γράφει, περιέχει την ιστορία, τις κοσμογονίες και θεογονίες των αρχαίων λαών και πλήρη Μυθολογία των θεών και ηρώων με την ιστορική και αλληγορική εξήγηση, όπως και τις τελετές και ιεροπραξίες, τους αγώνες, τα μαντεία και τα έθιμα "προς γνώσιν της Αρχαιολογίας και κατάληψιν των ποιητών και συγγραφέων". Στον πρόλογο του πρώτου τόμου σημειώνει:

ΦΩΣ, ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΦΩΣ!

Tο Somewhere Over the Rainbow τραγουδισμένο θλιμμένα από την Tori Amos με ανεπαίσθητο πιάνο, τα μικρότερα πουλιά πετούν ελεύθερα στον άνεμο από σκεπή σε σκεπή, γιατί να μην μπορούμε κι εμείς; Σε ένα μοναχικό αντίσκηνο μέσα στους πάγους, στη μέση του πουθενά, αργοπεθαίνει ο Σκοττ, ο αποτυχημένος εξερευνητής της Ανταρκτικής, και γράφει ένα σημείωμα μέχρι που παγώνουν τελείως τα χέρια του: «Θέλω να μιλήσω για τη γενναιότητα των συντρόφων μου, που κείτονται ακίνητοι δίπλα μου, εδώ, στην άκρη του κόσμου…»

Φαντάζομαι ότι δεν υπάρχει αρετή μεγαλύτερη από τη γενναιότητα (αν και κάθε αρετή περιέχει όλες τις άλλες). Εκτός και αν δεν μπορείς να κάνεις αλλιώς: όπως εκείνος ο Ρώσος αστροναύτης που τον ξέχασαν έναν ολόκληρο χρόνο πάνω στον διαστημικό σταθμό, τον άκουγαν στον ασύρματο να μονολογεί τις αναμνήσεις της παιδικής του ηλικίας ολομόναχος στο διάστημα, έχοντας μόνο ένα μικρό φωτάκι να τον φωτίζει, κι όταν επιτέλους τον κατέβασαν στη Γη, όλος ο κόσμος είχε αλλάξει μορφή, και το σώμα του τσακίστηκε εξαιτίας της ξαφνικής μεγάλης βαρύτητας... Ποιος θα μας πει όλα τα μυστικά του κόσμου, και πώς θα αντέξουμε την βαρύτητα;

Το graffiti είναι βαρβαρική τέχνη

Το graffiti είναι τέχνη, και ως τέχνη αποκτά αξία μόνο όταν έχει θεατές. Η παραπάνω πρόταση-τίτλος, αποτελεί σχεδόν αξίωμα για τούς συμπαθείς writers, όπως ονομάζουν τούς εαυτούς τους, οι νεαρές και νεαροί καλλιτέχνες του είδους. Το φαινόμενο είναι γνωστό σε όλους τους κατοίκους των πόλεων. Αρκετές απο αυτές τις δημιουργίες είναι εκπληκτικά δείγματα τέχνης. Έχει δημιουργηθεί πλέον και μια  ανάλογη μουσική κουλτούρα, αυτή  του hip-hop, που πάει χέρι, χέρι με τα γκράφιτι. Οι δρόμοι και τα κτίρια γεμίζουν ταχύτατα. Κάθε χρόνο μακραίνει ο κατάλογος των διευθυντών σχολείων που εγκρίνουν την παρουσία του γκράφιτι, ενθαρρύνοντας την "καλλιτεχνική απελευθέρωση" των μαθητών. Τι θέλουν άραγε να απελευθερώσουν;

Μεταξύ των υποστηρικτών του οργανωμένου γκράφιτι συγκαταλέγεται και ο διευθυντής του Οργανισμού Σχολικών Κτιρίων. Τι σημασία έχει αυτό για την ψυχολογική υγεία των παιδιών; Δεν καταλαβαίνετε; πέρα από στείρες ηθικολογίες βάλτε το ενστικτό σας να δουλέψει επιτέλους, και θα βρείτε κάποια άκρη. Το θέμα όμως έχει και μια άλλη διάσταση. Είναι έξω απο την καθημερινή συνειδότητα των ανθρώπων. Δεν παύει όμως να υπάρχει και να παίζει ένα ύπουλο ρόλο, και πως να την αντιπαλέψει κανείς όταν δεν έχει ιδέα. Πως να έχει ιδέα όταν για όλα τα άγνωστα, αόρατα και πνευματικά θέματα της ζωής του επαναπαύεται στην (γνώση) των πνευματικών του ταγών, χωρίς να ψάχνει ο ίδιος. Δικαιολογίες για την πνευματική αδράνεια υπάρχουν χιλιάδες και είναι όλες απλά δικαιολογίες.

DON'T PANIC

Ανεπαρκή στοιχεία για λογική απάντηση.

Το έτος 2061 οι επιστήμονες κατασκευάζουν έναν υπερ-υπολογιστή και του θέτουν το πανάρχαιο ερώτημα: «Ποιος είναι ο σκοπός ύπαρξης του ανθρώπου και πως μπορεί να δημιουργηθεί ο κόσμος;». Ο υπολογιστής επεξεργάζεται τα δεδομένα που έχει και απαντά: «Ανεπαρκή στοιχεία για λογική απάντηση».

Τα χρόνια περνούν, η ανθρωπότητα προοδεύει, νέα στοιχεία προστίθενται στον υπολογιστή που τώρα έχει διπλάσιες δυνατότητες ευφυίας και το ερώτημα του τίθεται ξανά. Ο υπολογιστής απαντά: «Ανεπαρκή στοιχεία για λογική απάντηση».

Υπάρχουν τέσσερα είδη ανθρώπων.

Υπάρχουν αυτοί που δεν ξέρουν ότι δεν ξέρουν (τους αγνοείς)

Αυτοί που ξέρουν ότι δεν ξέρουν (τους διδάσκεις)

Αυτοί που δεν ξέρουν ότι ξέρουν (τους ξυπνάς) 

κι αυτοί που ξέρουν ότι ξέρουν (αυτοί είναι οι Δάσκαλοι και τους ακολουθείς).

Γεννιόμαστε άθεοι

«Κανείς δεν γνωρίζει κάποιον θεό, μέχρι την στιγμή που θα του τον συστήσει κάποιος»

Το θρησκευτικό μονοπάτι που ακολουθεί ο καθένας από εμάς δεν είναι τίποτα άλλο παρά ΘΕΜΑ ΤΥΧΗΣ, αφού εξαρτάται από το που θα γεννηθούμε. Κάθε μέρος «συστήνει» τον δικό του θεό, και κάθε νεογέννητο στιγματίζεται πριν ακόμα γεννηθεί με το πιο μονοπάτι θα ακολουθήσει. Κοιτώντας όμως το θέμα σφαιρικά, προκύπτει το ερώτημα τι είναι αυτό που μας ώθησε στην πίστη σε ένα ανώτερο ον; Τι καθιστά κάποιον  θεό για εμάς απαραίτητο; Εμείς δημιουργήσαμε τον Θεό κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν ή αυτός εμάς;

Μετά από τόσους αιώνες φιλοσοφικής ανάλυσης και περισυλλογής, οι απαντήσεις ούτε που αχνοφαίνονται. Ο μόνος σύμμαχος στην αναζήτηση της λύσης του γόρδιου δεσμού είναι η (προ)ιστορία του είδους μας.

Εκεί, συναντάμε αρκετά ενδιαφέροντα στοιχεία: Ανατρέχοντας στις απαρχές της ύπαρξής μας (10.500 π.κ.ε). και μελετώντας την πορεία μας μέχρι σήμερα, δε μπορεί παρά να παρατηρήσει κανείς ότι πίσω από οποιαδήποτε θρησκευτική «αμφίεση», από τον πολυθεϊσμό της αρχαίας Αιγύπτου και της αρχαίας Ελλάδας, μέχρι και τις σημερινές διαφορετικές εκδοχές του μονοθεϊσμού, κάθε σκέψη η ενέργειά μας κινείται γύρω από δυο άξονες: Την καταπράυνση του πόνου και την ικανοποίηση των αισθηματικών μας αναγκών.

Μίλησε μας για τη Φιλία

Και ένας νέος είπε, Μίλησε μας για τη Φιλία.

Κι εκείνος αποκρίθηκε λέγοντας: Ο φίλος σας είναι η εκπλήρωση των αναγκών σας. Είναι το χωράφι που εσείς σπέρνετε με αγάπη και θερίζετε με ευγνωμοσύνη. Και είναι το τραπέζι σας και το παραγώνι σας.

Γιατί πηγαίνετε στο φίλο με την πείνα σας, και τον αναζητάτε για τη γαλήνη σας. Όταν ο φίλος σας εκφράζει τις σκέψεις του, δε φοβάστε το όχι στη δική σας σκέψη, ούτε αποσιωπάτε το ναι. Και όταν εκείνος είναι σιωπηλός, η καρδιά σας δεν παύει για ν' ακούσει την καρδιά του.

Γιατί στη φιλία, όλες οι σκέψεις, όλες οι επιθυμίες, όλες οι προσδοκίες γεννιούνται και μοιράζονται χωρίς λέξεις, με χαρά που είναι άφωνη. Όταν χωρίζεσαι από το φίλο σου, δε λυπάσαι, γιατί αυτό που αγαπάς πιο πολύ σ' αυτόν μπορεί να είναι πιο φανερό στην απουσία του, όπως ο ορειβάτης βλέπει πιο καθαρά το βουνό από την πεδιάδα.

Και μη βάζετε κανένα σκοπό στη φιλία εκτός από το βάθαιμα του πνεύματος. Γιατί η αγάπη που γυρεύει κάτι άλλο εκτός από την αποκάλυψη του δικού της μυστηρίου δεν είναι αγάπη παρά ένα δίχτυ που ρίχνεται στη θάλασσα και μόνο το ανώφελο θα πιάσει.

Η λάμψη της ευτυχίας

«Όταν έχεις δει μια και μοναδική φορά τη λάμψη της ευτυχίας στο πρόσωπο ενός πλάσματος που αγαπάς, καταλαβαίνεις ότι δεν είναι δυνατό να υπάρχει άλλη τάση στον άνθρωπο παρά μόνο να προκαλεί αυτό το φως στα πρόσωπα που τον περιστοιχίζουν. 

Και σε σπαράζει η σκέψη της δυστυχίας και του σκοταδιού που ρίχνεις, με το γεγονός και μόνο της ζωής σου, στις καρδιές που συναντάς»

Αλμπέρ Καμύ  «Σημειωματάρια

Το Θεοκτόνο Ανδρόγυνο

Ο Αριστοφανικός μύθος για την ανθρώπινη φύση στο πλατωνικό Συµπόσιο. «Τι είν’ αυτό που ζητάτε, άνθρωποι, ο ένας από τον άλλον;»

Ένα απόσπασμα από το Συμπόσιο του Πλάτωνα όπου ο Πλάτωνας παραθέτει έναν "μυθο" μέσω του αττικού κωµικογράφου, Αριστοφανη. Ο οποίος με χαρακτηριστικό αριστοφάνειο ύφος και τεχνική, παρουσιάζει στους συµποσιαστές του τον δικότου λόγο περί έρωτα.

Μα φυσικά το θέμα δεν θα μπορούσε να είναι άλλο από την ανθρώπινη φύση και τον Έρωτα.

14. "Λοιπόν, Ερυξίμαχε" είπε ο Αριστοφάνης "πράγματι έχω σκοπό να μιλήσω κάπως διαφορετικά απ' ό,τι και συ και ο Παυσανίας μιλήσατε. Έχω δηλαδή τη γνώμη, ότι η ανθρωπότητα δεν έχει αντιληφθεί καθόλου τη σπουδαιότητα του Έρωτος. Αν την εννοούσαν, θα κατασκεύαζαν προς τιμήν του μεγαλοπρεπέστατα ιερά και βωμούς και θα προσέφεραν πολύ λαμπρές θυσίες.
Όχι όπως τώρα, που δεν γίνεται προς τιμήν του τίποτε, ενώ έπρεπε πρώτα απ' όλα να γίνεται. Διότι μεταξύ των θεών είναι ο μεγαλύτερος φίλος του ανθρώπου, αφού είναι βοηθός των ανθρώπων και ιατρός για όλα εκείνα, με την θεραπεία των οποίων θα υπήρχε υψίστη ευδαιμονία στο γένος των ανθρώπων. Θα προσπαθήσω λοιπόν εγώ να σας παρουσιάσω τη σημασία του και σεις πάλι γίνετε διδάσκαλοι των άλλων.

Να είσαι άξιος για την ΕΚΣΤΑΣΗ

Πρόσεχε, οι συγκινήσεις φτιάχτηκαν για να μοιράζονται, η δύναμη και το κουράγιο είναι όπως δυο μπαστούνια που μπορούν να στραφούν ενάντια σ’ αυτόν που τα χρησιμοποιεί άσχημα. Οι άντρες έχουν κι αυτοί το δικαίωμα να κλαίνε, Άρθουρ, οι άντρες γνωρίζουν κι αυτοί την οδύνη. Τα κοινά όνειρα είναι οι πιο όμορφες αναμνήσεις. Η μοναξιά είναι ένας κήπος όπου η ψυχή μαραίνεται, τα λουλούδια που φυτρώνουν εκεί δεν έχουν μυρωδιά.

Η αγάπη έχει μια υπέροχη γεύση, να θυμάσαι πως πρέπει να δώσεις για να λάβεις. Να θυμάσαι πως πρέπει να είσαι ο εαυτός σου για να μπορέσεις να αγαπήσεις.

Έχε εμπιστοσύνη στο ένστικτό σου, να είσαι πιστός στη συνείδηση και στη συγκίνηση, ζήσε τη ζωή σου, έχεις μία μονάχα. Στο εξής είσαι υπεύθυνος του εαυτού σου κι αυτών που θα αγαπήσεις.  

Να είσαι άξιος, αγάπα, μη χάσεις αυτό το βλέμμα που μας ένωνε τόσο όταν μοιραζόμασταν τις αυγές.

Θυμήσου τις ώρες που περάσαμε φροντίζοντας τα τριαντάφυλλα, παρατηρώντας το φεγγάρι, μαθαίνοντας το άρωμα των λουλουδιών, ακούγοντας τους θορύβους του σπιτιού για να τους καταλάβουμε. Πρόκειται για πράγματα απλά, ίσως ξεπερασμένα, αλλά μην αφήσεις ποτέ τους πικρόχολους ανθρώπους να διαστρεβλώσουν αυτές τις στιγμές που είναι μαγικές γι’ αυτόν που ξέρει να τις ζήσει.

Το νόημα που διασκορπίσαμε

«Μόνο για εσάς, τέκνα της μάθησης και της σοφίας, κάναμε όλο τούτο το έργο. Εξετάστε το, συλλογιστείτε το νόημα που διασκορπίσαμε σε διαφορετικά μέρη και το συγκεντρώσαμε πάλι και πάλι. Αυτό που αποκρύψαμε σε ένα μέρος, το καταδείξαμε φανερά σε ένα άλλο, ώστε να γίνει κατανοητό μόνο από τη σοφία σας»

Κορνήλιος Αγρίππας, De Occulta Philosophia

Η επιστήμη οφείλει να υπηρετεί

Όλα τα κανάλια σε όλον τον κόσμο ασχολούνται εκ νέου με το πείραμα του cern. Ψάχνουν, λέει, να βρουν το «σωματίδιο του Θεού». Όταν είχε “γεννηθεί” η Ντόλι το πρόβατο, το πρώτο κλωνοποιημένο θηλαστικό οι περισσότερες εφημερίδες είχαν ένα κεφάλι προβάτου στα πρωτοσέλιδά τους.

Βουνά χρημάτων δαπανώνται για τέτοιου είδους πειράματα, χωρίς πρώτα να έχει λυθεί το πρόβλημα του χρέους και της πείνας εκατομμυρίων ανθρώπων. Τα 2/3 της γης δεινοπαθούν, ενώ την ίδια στιγμή κάποιοι παίζουν με τις ψυχές μας. Να δούμε πότε θα έχει επιτέλους αποτέλεσμα αυτό το cern.

Τόσο καιρό δεν ακούμε τίποτα άλλο από ακαταλαβίστικες για τον μέσο πολίτη θεωρίες. Λες και ένα «υποατομικό» σωματίδιο (μποζώνιο Χιγκς), όντας μια ασυνείδητη μονάδα ενέργειας -αν υπάρχει- δημιουργεί, συντονίζει και σχεδιάζει το άπειρο σύμπαν με τα τρισεκατομμύρια των γαλαξιακών σχηματισμών καθώς και εξασφαλίζει την αρμονία του. Δίχως μάλιστα να έχει γνώση του εαυτού του το σωματίδιο φέρεται να είναι σε θέση να δημιουργεί από το μηδέν συνειδητά όντα, όπως ο άνθρωπος.

Καταστροφικές Αναβολές

Αν το καλοσκεφθούμε η αναβλητικότητα είναι ίσως συνώνυμο της τεμπελιάς, ίσως ακόμη καλύτερα, πηγάζει απ’ την φυγοπονία. Ο Δάντης σίγουρα κάτι τέτοιο είχε στο μυαλό του όταν όριζε την οκνηρία ως θανάσιμο αμάρτημα.

Έχετε αναλογιστεί ποτέ, πόσες μέρες πήγαν χαμένες, πόσες ευκαιρίες χάθηκαν, πόση ευτυχία αφήσαμε να γλιστρήσει από τα χέρια μας, επειδή δεν πήραμε μια μεγάλη απόφαση, επειδή πιστέψαμε πως υπήρχε αρκετός χρόνος και αύριο, επειδή δειλιάσαμε να κάνουμε εκείνο το βήμα, εκείνη την κίνηση που έπρεπε – όταν έπρεπε;

Η οκνηρία σε αντίθεση με τα άλλα θανάσιμα αμαρτήματα, τα οποία σχετίζονται με την υπερβολή και την έλλειψη ελέγχου, έχει να κάνει με την υπερβολική στασιμότητα, με την έλλειψη κινήτρων, μέσα μας ή έξω μας. Τι μας κάνει όμως να μένουμε αδρανείς; Τι είναι αυτό που μας κάνει να θέλουμε ν’αποφύγουμε πράξεις, έργα, κατ’ επέκταση κάθε είδους εξέλιξη και διαφορετικότητα; Ένας άνθρωπος φυγόπονος, δειλός, αναβλητικός είναι συνήθως ένας άνθρωπος φοβισμένος. Το να μην αρπάζουμε μια ευκαιρίας ζωής, είτε αυτή είναι επαγγελματικής φύσεως, είτε συναισθηματικής, έχει να κάνει με το φόβο που έχει ριζώσει μέσα μας ή καλύτερα με τον φόβο που εμείς επιτρέψαμε να ριζώσει μέσα μας.

Μια θεώρηση στο από που ήρθαμε.

Ας ξεκινήσουμε με την εξής σκέψη. Αν θέλετε να πάτε να κατοικήσετε σε έναν πλανήτη ποιο είναι το πρώτο πράγμα που χρειάζεστε; Φίλους είπε κάποιος. Οκ τους φίλους όμως του έχετε μαζί σας στο διαστημόπλοιο, είναι αυτοί που ανήκουν στην ομάδα σας και όλοι μαζί αποφασίζεται να μετακομίσετε σε έναν νέο πλανήτη για τον άλφα ή βήτα λόγο. 

Ποιο είναι το πρώτο πράγμα που θα χρειαστείτε μαζί με τους φίλους σας στον νέο πλανήτη; Δεν είναι το νερό και η τροφή; Ναι αυτά είναι τα ποιο σημαντικά πράγματα για να ζήσετε, φυσικά και το κατάλληλο περιβάλλον, όπως η καλή θερμοκρασία και η σωστή ατμόσφαιρα.

Ο άνθρωπος χωρίς όνειρα

''...Ξέρετε, ζούμε σε κοινωνίες που ζουν μέσα στα όνειρά τους. Όταν η κοινωνία δεν το καταλαβαίνει, τους φτιάχνουν και μία Ονειρούπολη. Όταν η κοινωνία ζει μέσα στην Ονειρούπολη βρίσκει ότι η κοινωνία είναι σκληρή. Όταν η κοινωνία είναι σκληρή, γίνεται θέαμα. 

Όταν είναι θέαμα, γίνεται ψεύτικη. Όταν γίνεται ψεύτικη, γίνεται θέατρο. Άρα εγώ αποφάσισα να αρχίσω κατ' ευθείαν με την αλήθεια του θεάτρου, που ομολογεί σε όλους ότι είναι θέατρο.Δεν είμαστε στον χώρο του ονείρου, αλλά στον χώρο του οράματος. 

Στην ουσία, αν το σκεφτείτε καλά, όταν σας προτείνουν να ονειρεύεστε, στην πραγματικότητα σας προτείνουν να κοιμάστε. Γιατί μόνο όταν κοιμάστε ονειρεύεστε. Άρα θα ήταν καλό όταν σας πουλάν όνειρα, να μην ξεχνάτε ότι σας πουλάν ύπνο. 

Και όπως ξέρετε, η λέξη έξυπνος σημαίνει αυτόν που βγαίνει από τον ύπνο. Κατά συνέπεια είναι λίγο δύσκολο να ονειρευτεί.''

Για να πετύχεις ότι επιθυμείς στη ζωή σου

Αυτή ήταν η ερώτηση που έκανε κάποτε ο Πλάτων, στον δάσκαλό του Σωκράτη, ένα πρωινό σε μια βόλτα τους στο δάσος.

Ο Σωκράτης γύρισε τον κοίταξε, αλλά δεν είπε τίποτα συνεχίζοντας τον περίπατό του μαζί με τον Πλάτων.

Μετά από λίγο ο Πλάτων τον ρώτησε ξανά τον δάσκαλό του, αλλά πάλι εκείνος παρέμεινε αμίλητος.

Ο Πλάτων έβραζε στο ζουμί του αλλά από την αγάπη και τον σεβασμό που είχε στον δάσκαλό του δεν είπε τίποτα.

Λίγο πριν φτάσουν για να πιουν νερό στην γνωστή πηγή με την στερνούλα της ο Πλάτων δεν άντεξε και ξαναρώτησε τον Σωκράτη αρκετά ενοχλημένος:

Είμαστε οι μηχανές των μηχανών μας.

"Αυξάνεσθε και πληθύνεσθε" είπαμε, και οι μηχανές αυξήθηκαν και πλήθυναν.

Μας είχαν υποσχεθεί πως θα δούλευαν για μας. Τώρα δουλεύουμε εμείς γι' αυτές.

Με τις μηχανές που επινοήσαμε για να αυξηθεί το φαγητό μας, αυξήθηκε η πείνα μας. Τα όπλα που επινοήσαμε για να υπερασπιστούμε τον εαυτό μας, μας σκοτώνουν.

Οι πόλεις που επινοήσαμε για να συνευρισκόμαστε, μας κάνουν να απομακρυνόμαστε. Τα μεγάλα μέσα που επινοήσαμε για μα επικοινωνούμε, δεν μας ακούνε, ούτε μας βλέπουν.

Είμαστε οι μηχανές των μηχανών μας.

Αυτές ισχυρίζονται πως είναι αθώες. Κι έχουν δίκιο.

Εδουάρδο Γκαλεάνο

Οι φάσεις των Δικαίων ...

Όταν είσαι Δίκαιος στην αρχή νομίζεις ότι έχει καθορισθεί ο ρόλος σου και αυτό είναι όλο. Όμως η Ανθρωπότητα θέλει περισσότερες θυσίες για να ζήσει και πρέπει μετά να περάσεις από τις φάσεις που δημιουργούν νέες ζωές και αφήνουν τις άλλες για να υπάρξει εξέλιξη. Διότι το ξύπνημα δεν είναι αρκετό. Για να ολοκληρωθεί η διαδικασία δεν υπάρχει πια πρέπει, όλα βασίζονται πια στο πρέπον. 

Δεν επιδιώκουμε μια πληρότητα αλλά μια τελειότητα, έτσι ώστε να μην είναι απαραίτητη η επιστροφή αλλά να είναι επιλογή Δασκάλου. Αλλιώς θα υπήρχε ένας αλγόριθμος μετατροπής, ενώ εδώ οι συνδυασμοί είναι ελεύθεροι. Δεν υπάρχει πια λεξικό, όλο το λεξιλόγιο είναι μόνο και μόνο Εγκυκλοπαίδεια. Κάθε λήμμα έχει βάθος και δεν μετρά πια η επιφάνεια του. Με αυτό το πλαίσιο έχει νόημα, έννοια του διπλού θανάτου που περιγράφει ο Albert Camus στο έργο του οι Δίκαιοι.

Οι περισσότεροι από εμάς έχουν την εντύπωση ότι η διατύπωση είναι απλώς μια λογοτεχνική προσέγγιση μιας φιλοσοφικής πραγματικότητας και στέκονται στη λογοτεχνία. Ενώ το ξύπνημα δεν αρκεί. Δίχως έργο δεν υπάρχει δικαίωμα ζωής του Δίκαιου. Δίχως θυσίες παραμένει στην ίδια φάση, διότι δεν άλλαξε την πραγματικότητα, δεν υλοποίησε το όραμα μέσω της πράξης, για να γεννήσει μετά την ουτοπία και να σκεφτεί το αδιανόητο.

Μάσκες ... παντού

Η ζωή πήρε τον ρόλο του σκηνοθέτη και εμείς τον ρόλο του ηθοποιού. Έτσι ξεκίνησαν όλα. Ζούμε σε έναν κόσμο που τα γεγονότα και τα συναισθήματα μας, μας αναγκάζουν να κρυφτούμε... θέλουμε να κρύψουμε τους φόβους μας, τις αδυναμίες μας. να απομακρύνουμε τα ελαττώματα μας, να αναδείξουμε τα προτερήματα μας, να πετύχουμε τους σκοπούς μας με κάθε μέσο!

Έτσι λοιπόν, επιλέγουμε το έργο που θα παίξουμε και τον ρόλο που θα υποδυθούμε και προσπαθούμε να το κάνουμε όσο πιο καλά γίνεται. Φοράμε τα πιο ακριβά κουστούμια και τις πιο ανέκφραστες μάσκες. Υιοθετούμε απόψεις ασύμφωνες με τις δικές μας, πράττουμε αντίθετα από εμάς, εγκλωβίζουμε δύο ανθρώπους σε ένα σώμα!

Και έτσι, η διπροσωπία ξεκινάει να φθείρει τις ανθρώπινες σχέσεις και τον ίδιο μας τον εαυτό…Γίνεται συνήθεια, τρόπος ζωής. Η ηθοποιία γίνεται φίλη μας. Μας καλύπτει όταν θέλουμε να κρύψουμε τον εαυτό μας, μας βοηθάει να πετύχουμε τους σκοπούς μας, μας γνωρίζει άλλους ηθοποιούς που συστήνονται ως φίλοι ή έρωτες, μπαίνει για τα καλά μέσα μας, δένεται μαζί μας και με τα λόγια της μας γλυκαίνει, μας κάνει να την αγαπάμε όλο και περισσότερο. Έτσι οι σχέσεις με τους άλλους καταρρέουν.