Το μεγαλύτερο μέρος της αντίληψης μας είναι απατηλό

Το μεγαλύτερο μέρος της αντίληψης μας, είναι απατηλό: Αισθήσεις και πραγματικότητα ή μάλλον ανθρώπινες αισθήσεις και το αδιόρατο, ισότροπο και ομογενές Σύμπαν που μας περιβάλλει. Είναι άραγε άμεσο και αληθινό αυτό που αντιλαμβάνονται οι αισθήσεις μας; Υπάρχουν στην πραγματικότητα όλα αυτά που παρατηρούμε, αγγίζουμε, γευόμαστε και βλέπουμε; Μήπως όλα είναι μια εικονική πραγματικότητα; Μήπως όλα αυτά τα οποία αντιλαμβανόμαστε με τις ατελείς ανθρώπινες αισθήσεις μας αποτελούν, όπως λέμε σήμερα, ένα matrix, δηλαδή μια πλαστή εικόνα, την οποία δημιουργεί η ανθρώπινη φυσιολογία μέσω του εγκεφάλου και των αισθητηρίων οργάνων μας;

Είναι γεγονός πλέον ότι οι νέες, πειραματικά επιβεβαιωμένες όμως, επιστημονικές απόψεις για την ύλη και τα παράγωγά της ανατρέπουν, ή πολλές φορές, ενισχύουν δόγματα τόσο επιστημονικά όσο θεολογικά και κοινωνικά. Κατ’ αυτόν τον τρόπο μας οδηγούν σε νέες πολιτισμικές προτεραιότητες τις οποίες θα πρέπει γνωρίσουμε και να ξέρουμε, αφού αυτές πια θα καθορίζουν και θα καθοδηγούν τη ζωή μας. Ένα ερώτημα που βασανίζει τον άνθρωπο εδώ και πολλούς αιώνες είναι η φύση αυτού που ονομάζουμε πραγματικότητα. Είναι αληθινό και υπάρχον ότι αντιλαμβάνονται οι αισθήσεις μας ή ένα matrix; δηλαδή μια πλαστή εικόνα που δημιουργεί ανθρώπινη φυσιολογία μέσω του εγκεφάλου και των αισθητηρίων οργάνων;

Ανάμεσα σε μας και στα πράγματα μεσολαβεί η σκέψη

Ανάμεσα σε μας και στα πράγματα μεσολαβεί η σκέψη. Πάντα όταν σκεφτόμαστε, σκεφτόμαστε κάτι. Ο φιλόσοφος Παρμενίδης έλεγε: «εκείνο που σκεφτόμαστε και εκείνο που υπάρχει είναι ένα και το αυτό». Άρα, δεν μπορούμε να σκεφτούμε κάτι που δεν υπάρχει (το κενό π.χ.), σύμφωνα με την άποψη αυτή, και αντιστρόφως, κάτι που δεν υπάρχει (το κενό π.χ.) δεν μπορούμε να το σκεφτούμε. Όταν υπάρχει, λοιπόν, ένα πράγμα, δύναται να το πραγματευτώ (ανάλογη (παρ-)ετυμολογική σχέση συμβαίνει και στα λατινικά με το reor (=σκέφτομαι) και το res (=πράγμα) και στα αγγλικά και γερμανικά με το think – thing και denken – ding.

Τι γίνεται, όμως, πέραν από την πραγματικότητα, την οποία προσπαθήσαμε να την ορίσουμε και να την περιγράψουμε; Υπάρχει αυτή; Και αν ναι, πώς μπορούμε να αναφερθούμε σ’ αυτήν; Μπορούμε, τέλος, με τη γλώσσα να ορίσουμε κάτι που είναι πέραν του πραγματικού; Συμβατικά μπορούμε να κάνουμε τη διάκριση σε πραγματικό κόσμο και σε α-πραγματικό κόσμο. Έτσι θα καταφέρναμε να οριοθετήσουμε κάποια πράγματα, όπως αφ’ ενός εκείνα που μπορούμε να σκεφτούμε και υπάρχουν, αφ’ ετέρου εκείνα που δεν μπορούμε να σκεφτούμε και, άρα, δε υπάρχουν.

Τα φαινόμενα δεν απατούν

 «Πιστεύουμε ότι ακολουθούμε ασταμάτητα τη ροή της φύσης, ενώ δεν κάνουμε τίποτε παραπάνω από το να στεκόμαστε και να μελετάμε τις μορφές μέσα από τις οποίες τη θαυμάζουμε.» Ludwig Wittgenstein.

Έχουμε την τάση να θεωρούμε ότι τα φαινόμενα απατούν. Λες και ισχύει η προϋπόθεση ότι η κοινωνία είναι αληθινή και γνήσια. Πολλές φορές, η ίδια η επιστήμη δεν είναι παρά μία τοπική παραπλάνηση που διαρκεί. Επιπλέον ξεχνάμε ότι όλα ερμηνεύονται από τον εγκέφαλό μας που αποτελεί, στην ουσία, το πιο κρίσιμο στοιχείο της μετάδοσης της πληροφορίας στη γνώση. Ζούμε σε μία κοινωνία όπου η απόκρυψη, η μεταμφίεση, η παραπλάνηση, η προσποίηση και το ψέμα είναι συνήθη, που δεν έχει καν νόημα να τα εντοπίζουμε. Και γι’ αυτόν το λόγο, εκ των πραγμάτων θεωρούμε ότι η αλήθεια είναι τόσο σπάνια.

Αιώνιο είναι το βάθος της στιγμής

Ελάχιστοι άνθρωποι, στον Δυτικό τουλάχιστον κόσμο, μπορούν να σταθούν χωρίς να κάνουν και να σκέφτονται απολύτως τίποτε. Είναι ό,τι πιο τρομερό γι αυτούς το να καθίσουν έστω για για λίγο μαζί με τον εαυτό τους, γι αυτό και έχουν εφεύρει όλες αυτές τις αθλιότητες που αποκαλούν «διασκέδαση». Διασκεδάζω το λεξικό αναφέρεται ως διασκορπίζω, διαλύω και αυτό ακριβώς κάνουν, Διασκορπίζονται, Διαλύονται δηλ. το ακριβώς αντίθετο από αυτό που χρειάζεται να είναι , Ολόκληροι και Άτμητοι.

Η λέξη αιώνιο στο λεξικό, αναφέρεται ως «για πάντα». Δεν είναι όμως αυτή η σημασία του αιώνιου. Η αιωνιότητα δεν είναι διάρκεια και έχει τέλος, δεν διαρκεί για πάντα. Αιώνιο είναι το βάθος της στιγμής. Η αιωνιότητα είναι μέρος του εδώ, αυτής ακριβώς της στιγμής. Η αιωνιότητα είναι το αντίθετο του μόνιμου και είναι συνώνυμο της αλλαγής.

Αν καταφέρεις να πας βαθιά μέσα στη στιγμή, αν διαλυθείς εντελώς μέσα της, έχεις μια στάλα αιωνιότητας. Όταν ζεις κάθε στιγμή ολοκληρωτικά, Άτμητος και γαλήνιος, ζεις την αιωνιότητα, εδώ και τώρα.

Κλειτοριδεκτομή στην Ευρώπη

Διάβαζα και δεν καταλάβαινα. Νόμιζα ότι κάπου αφαιρέθηκα, κάτι μου ξέφυγε. Την τρίτη φορά που ξαναδιάβασα το δημοσίευμα της «Guardian» βεβαιώθηκα ότι η φρίκη που απωθούσε το μυαλό μου, ήταν η ουσία της ανταπόκρισης. Διότι ναι, ακόμη και σήμερα, ακόμη και στην Αγγλία, παρανόμως αλλά σε ευρεία κλίμακα, ευνουχίζονται νέα κορίτσια, ξυρίζεται η κλειτορίδα τους για λόγους θρησκοληπτικής υπακοής.

Δυό κορίτσια έξι ετών, ξαδέλφες, γεννημένες στη Γαλλία με αφρικάνικη καταγωγή, ήταν έτοιμες να φύγουν απ' το Παρίσι για το Λονδίνο με τους γονείς τους, όταν συνελήφθησαν άπαντες απ' τη γαλλική αστυνομία. Για την ακρίβεια οι γονείς συνελήφθησαν και τα κορίτσια φιλοξενήθηκαν σε κάποιο κοινωνικό κέντρο ανηλίκων. Μια καταγγελία που έγινε την τελευταία στιγμή απέτρεψε το «έγκλημα» του ακρωτηριασμού των κοριτσιών και το δημοσίευμα αποκαλύπτει μια φρικτή πραγματικότητα.

Καρκινογόνα κοκτέιλ στα καλλυντικά !

Καρκινογόνα κοκτέιλ στα καλλυντικά ! Έρευνα σοκ στις HΠA, καρκινογόνα κοκτέιλ στα καλλυντικά!  Κρέμες σώματος, αφρόλουτρα, βαφές μαλλιών, σαμπουάν, αποσμητικά… Ο κατάλογος είναι μακρύς. Πόσα καλλυντικά προϊόντα χρησιμοποιείτε καθημερινά και πόσο ασφαλή είναι για την υγεία σας; Πολλά από αυτά δεν έχουν καν δοκιμαστεί ώστε να επιβεβαιωθεί ότι είναι απολύτως ακίνδυνα.

Δείτε σε αναρτημένους πίνακες για να διαβάσετε τι δηλητήρια πίνετε, τρώτε, πλένεστε εσείς και τα παιδιά σας. Ούτε ένα, ούτε δύο, αλλά εννέα κατά μέσο όρο είναι τα προϊόντα προσωπικής περιποίησης που χρησιμοποιείτε καθημερινά. Όλα μαζί, περιέχουν 126 διαφορετικά συστατικά. Πολλά από αυτά μάλιστα δεν έχουν δοκιμαστεί ώστε να διαπιστωθεί η αντίδραση του δέρματος – για παράδειγμα, αν προκαλούν ερυθρότητα ή εξανθήματα – και οι μακροχρόνιες επιδράσεις τους στον άνθρωπο ή στο περιβάλλον.

Η ομορφιά των μαθηματικών και ο ανθρώπινος εγκέφαλος

Σύμφωνα με έρευνα που δημοσιεύεται στο περιοδικό Frontiers in Human Neuroscience, μία μαθηματική απόδειξη μπορεί να διεγείρει το ίδιο τμήμα του εγκεφάλου με αυτό που επηρεάζει η τέχνη και η ιδέα της ομορφιάς γενικότερα. Στην έρευνα, τρεις νευρολόγοι από πανεπιστήμια της Βρετανίας χρησιμοποίησαν ένα μαγνητικό τομογράφο με τον οποίο απεικόνισαν την εγκεφαλική δραστηριότητα 15 ανθρώπων που ασχολούνται επαγγελματικά με τα μαθηματικά.

Ο χρόνος μες στο χρόνο.

Ο άνθρωπος έχει δυο ρολόγια: το βιολογικό ρολόι και το κοινωνικό ρολόι. Ο χρόνος μες στο χρόνο. Όταν το κοινωνικό του ρολόι λειτουργεί πιο γρήγορα από το βιολογικό, τότε δημιουργείται το άγχος. Η ταχύτητα του χρόνου μέσα στον βιολογικό χωρόχρονο του ανθρώπου προκαλεί το πρόωρο γήρας. Ο βιολογικός χωρόχρονος έχει χρονική σταθερά, την οποία βιάζουν οι κοινωνίες όσο εξελίσσονται. 

Οι κοινωνίες πια δεν προχωρούν, τρέχουν προκαλώντας τον βιασμό του χρόνου του ανθρώπου, ο οποίος για να προλάβει την κοινωνία αγχώνεται. Ως αποτέλεσμα αυτού, οι βιολογικές ταχύτητες του υγρού στοιχείου του σώματος του, δεν ακολουθούν τον χωρόχρονο στον οποίο ζει, αλλά τον χρόνο που του επιβάλλουν, δημιουργώντας ταχύτερη ροή. Γι’ αυτό και το άγχος προκαλεί πίεση. Στα διαλείμματα αυτού του άγχους, το υγρό στοιχείο μειώνει την ροή του και αυτή η αυξομείωση της ροής αφυδατώνει το δέρμα και προκαλεί την γήρανση.

Μεταφυσική πραγματικότητα;

Λέμε καμιά φορά στην καθημερινή μας ζωή τη φράση «ο Χ έχει έντονες μεταφυσικές ανησυχίες» και εννοούμε, βεβαίως, ότι ο Χ προβληματίζεται έντονα πάνω σε πράγματα που ξεπερνούν τα όρια της πραγματικότητας. Ποια είναι, όμως, η πραγματικότητα για την οποία ενδεχομένως μπορούμε να μιλήσουμε; Πώς αναφερόμαστε σ’ αυτήν; Τι υπάρχει πέρα από την πραγματικότητα; Μπορούμε να μιλήσουμε γι’ αυτήν; Και, αν ναι, τότε πώς;

Εμπειρικά θα μπορούσε να πει κανείς ότι πραγματικότητα είναι το σύνολο όλων των πραγμάτων. Αν δεχθούμε αυτόν τον ορισμό, θα πρέπει να ορίσουμε πρώτα τα ίδια τα πράγματα: υπάρχουν δηλαδή τα πράγματα ή είναι μόνο μια ψευδαίσθηση; Αν υπάρχουν, τότε πώς αποκαλύπτονται σε μας; Το τραπέζι λ.χ. που βλέπω μπροστά μου είναι αυτό το τραπέζι που βλέπω χρησιμοποιώντας την αίσθηση της όρασης ή είναι μια εικόνα που τη γεννάει ο νους μου δια των πεπερασμένων αισθήσεων μου και δεν υπάρχει στην πραγματικότητα ως τέτοιο;

Αυτό το πρόβλημα υπάρχει εξ αρχής σε περιπτώσεις πραγμάτων που δεν μπορώ να γνωρίζω την ύπαρξή τους, ακόμα κι αν οι αισθήσεις μου μου παρέχουν γι’ αυτά τις καλύτερες δυνατές προσλαμβάνουσες. Επομένως, θα πρέπει να ορίσουμε κάπως αλλιώς την πραγματικότητα. Ένας άλλος εμπειρικός ορισμός θα μπορούσε να λέγει ότι πραγματικότητα είναι όσα συμβαίνουν: συμβαίνει λ.χ. να ξημερώνει, συμβαίνει να πηγαίνω το πρωί στη δουλειά μου, συμβαίνει να είμαι ερωτευμένος με μια ωραία γυναίκα, συμβαίνει να υποστηρίζω τον Παναθηναϊκό κοκ.

Ο έρωτας είναι σαν τον κήπο: Θέλει συνεχή φροντίδα!

Τι ζητάμε όλοι στον ερωτικό τομέα; Να κάνουμε μια όμορφη σχέση με έναν άνθρωπο που να μας ταιριάζει. Είναι μια από τις βασικότερες ανθρώπινες ανάγκες. Τι κρίμα όμως που, μόλις βρούμε το κατάλληλο ταίρι, οι περισσότεροι συνήθως επαναπαυόμαστε. Η αλήθεια είναι ότι για να συνεχίσουμε να ζούμε μια όμορφη συντροφική ζωή, θα πρέπει κάθε μέρα να σκαλίζουμε και να φροντίζουμε (και οι δυο) το εύφορο χώμα, επάνω στο οποίο καλλιεργήθηκε η σχέση μας. Γιατί ο έρωτας είναι σαν τον κήπο: Θέλει συνέχεια συντήρηση.

Τι χρειάζεται ο ερωτικός κήπος:

Να ξεριζώνονται τα ζιζάνια: Οι καθημερινές μικροπαρεξηγήσεις σιγά – σιγά συσσωρεύονται και οδηγούν σε δυσαρέσκεια. Γι΄ αυτό, μόλις πάει να φυτρώσει μια νέα παρεξήγηση, καλό είναι να ξεριζώνεται επί τόπου. Η καλή θέληση μάλιστα μαραίνει τις παρεξηγήσεις από τη ρίζα.

 Να κλαδεύονται τα ξεραμένα κλαδιά, για να φυτρώσουν νέα: Η ζωή εξελίσσεται, οι άνθρωποι επίσης. Άρα παλιές συνήθειες και αντιλήψεις που έκαναν τον κύκλο τους και ολοκληρώθηκαν, θα πρέπει να φεύγουν από το προσκήνιο, για να δίνουν την ευκαιρία σε φρέσκιες ιδέες να αναπτυχθούν.

Να υπάρχει σωστή λίπανση και πότισμα: Μια σχέση είναι όπως μια γλάστρα. Αν μείνει απότιστη και χωρίς λίπασμα, θα ξεραθεί. Έτσι και η σχέση: Αν μείνει χωρίς αγάπη (που να εκδηλώνεται έμπρακτα) και χωρίς καθημερινό τρυφερό ενδιαφέρον, το παιχνίδι θα χαθεί.

ΜΙΤ σε καλλυντικά μπλοκάρει τα νευρικά κύτταρα

methylisothiazolinone (ΜΙΤ), σε καλλυντικά, μπλοκάρει τα νευρικά κύτταρα: Πειράματα που έγιναν με εγκεφαλικά κύτταρα ποντικών έδειξαν ότι η επαφή με μια χημική ουσία, η οποία περιέχεται σε πολλά προϊόντα που χρησιμοποιούμε καθημερινά, εμποδίζει την ανάπτυξη των νευρικών κυττάρων.

Πρόκειται για τη χημική ουσία methylisothiazolinone (ΜΙΤ), η οποία ανήκει σε μια ομάδα ουσιών που ονομάζονται βιοκτόνα και χρησιμοποιείται ευρέως σε κρέμες χειρός, σαμπουάν, βαφές μαλλιών κι άλλα καλλυντικά (για να αποθηκεύονται για μεγάλο χρονικό διάστημα χωρίς να αναπτύσσονται βακτήρια) ενώ ανάμεσα στα άλλα χρησιμοποιείται σε εργοστάσια παραγωγής χρωμάτων, κόλλας, καθώς και σε βιομηχανικά συστήματα ψύξης νερού για να σκοτώνει τα μικρόβια.

Τα αποτελέσματα της συγκεκριμένης μελέτης παρουσίασε πριν από λίγες μέρες ο καθηγητής Νευροβιολογίας στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου του Πίτσμπουργκ, Elias Aizenman, στο ετήσιο συνέδριο της αμερικανικής εταιρείας Κυτταρικής Βιολογίας που πραγματοποιήθηκε στην Ουάσιγκτον.

Σε προηγούμενα πειράματα είχε βρεθεί ότι η χημική αυτή ουσία μπορεί να προκαλέσει ερεθισμό σε ευαίσθητα άτομα, καψίματα στο δέρμα και δερματίτιδα, όμως ο Aizenman μάς δήλωσε σε τηλεφωνική επικοινωνία που είχαμε μαζί του, ότι δεν μπόρεσε να βρει καμιά πληροφορία σχετικά με τις επιπτώσεις της χημικής αυτής ουσίας στην ανάπτυξη των νευρικών κυττάρων. «Μέχρι στιγμής δεν είχαν γίνει τέτοιου είδους πειράματα με το ΜΙΤ».

Σύμφωνα με τους Ινδιάνους, οι λευκοί είναι όλοι τρελοί.

«…Σύμφωνα με τους Ινδιάνους, οι λευκοί είναι όλοι τρελοί. Μόνο οι τρελοί επιβεβαιώνουν την σκέψη με το κεφάλι τους. Αυτή η παρατήρηση με άφησε έκπληκτο και ρώτησα τον ινδιάνο αρχηγό να μου πει με τί σκεφτόταν αυτός. Μου απάντησε ότι σκεφτόταν με την καρδιά…».

Κάρλ Γκούσταβ Γιούνγκ

Ο κόσμος,όπως τον αντιλαμβανόμαστε είναι κατασκευασμένος.

Ο Δον Χουάν δίδασκε μία συγκεκριμένη μεθοδολογία διάσπασης της ψυχολογικής κατάστασης εκείνου του μέρους της συνείδησης μας που μας κρατά αποκομμένους από την πηγή μας. Ο κόσμος, όπως τον αντιλαμβανόμαστε, είναι κατασκευασμένος και δεν είναι αληθινός. Μας δόθηκε ως αληθινός. 

Τον συντηρούμε με το ένστικτο της αντανακλαστικής επιβεβαίωσης μας μέσω των άλλων ανθρώπων, και με τον συνεχή εσωτερικό διάλογο με τον εαυτό μας και με την αυτολύπησή μας. Το πιο σημαντικό πράγμα που δίδαξε ο Δον Χουάν είναι ότι όλη η προσωπική μας ενέργεια, ξοδεύεται άδικα με το να υπερασπιζόμαστε συνεχώς τον εαυτό μας. 

Όλες μας οι προσπάθειες γίνονται γι’ αυτήν την εσωτερική υπεράσπιση και είμαστε μπλεγμένοι σ’ αυτήν την συνεχή διαδικασία αυτοϋπεράσπισης για τόσο πολύ καιρό, που δεν την αντιλαμβανόμαστε καν.

“Στο Μονοπάτι της Ελευθερίας” Taisha Abelar

Ο Κάντ και η Ηθική

Η θεωρία του Καντ περί ηθικής είναι επίσης πολύ σημαντική για τη φιλοσοφική συμβουλευτική. Ο Καντ ανήκε στη δεοντολογική    (βασισμένη σε κανόνες) σχολή σκέψης, σε αντίθεση με την τελεολογική σχολή ή αλλιώς τη σχολή των συνεπειών, σύμφωνα με την οποία οι πράξεις είναι σωστές ή λανθασμένες κρινόμενες εκ του αποτελέσματος.

Για τους οπαδούς της τελεολογίας, ο Ρομπέν των Δασών είναι ήρωας γιατί, στην ουσία, οι σκοποί του (να δίνει στους φτωχούς) αγίαζαν τα μέσα που χρησιμοποιούσε (να κλέβει από τους πλούσιους). Οι οπαδοί της δεοντολογίας, σαν τον Καντ, από την άλλη, πιστεύουν ότι ο νόμος είναι νόμος και η κλοπή είναι κάτι κολάσιμο. Θα έβαζαν τον όποιον Γιάννη Αγιάννη φυλακή επειδή έκλεψε ένα καρβέλι ψωμί, ανεξάρτητα από την πεινασμένη γυναίκα και τα παιδιά του.

Η δύναμη της δεοντολογικής σχολής είναι ότι υπάρχει ένα βιβλίο κανόνων (είτε είναι η Βίβλος, το Κοράνι, το εγχειρίδιο των Προσκόπων είτε είναι το προσωπικό χειρόγραφο του καθενός) για να συμβουλευτείς, εάν προσπαθείς να βρεις τον σωστό δρόμο. Είναι συνήθως εύκολο να συμφωνήσεις στους βασικούς κανόνες. 

Αγαπώ αυτόν που ...

Ο Ζαρατούστρα, όμως, κοίταξε το πλήθος και θαύμασε. Μετά μίλησε έτσι: Ο άνθρωπος είναι ένα σκοινί τεντωμένο ανάμεσα στο ζώο και τον Υπεράνθρωπο- ένα σκοινί πάνω από την άβυσσο. Ένα επικίνδυνο πέρασμα, ένα επικίνδυνο ταξίδεμα, μια επικίνδυνη ματιά προς τα πίσω, ένα επικίνδυνο τρεμούλιασμα και σταμάτημα. Το σπουδαίο στον άνθρωπο είναι οτι είναι μια γέφυρα και όχι ένας στόχος: το αξιαγάπητο στον άνθρωπο είναι ότι είναι υπερβατής και καταβάτης. Αγαπώ αυτούς που δεν ξέρουν να ζουν παρά μόνο σαν καταβάτες, επειδή είναι οι υπερβάτες.

Αγαπώ τους μεγάλους καταφρονητές, επειδή είναι οι μεγάλοι λάτρες, και βέλη που λαχταρούν την άλλη ακτή. Αγαπώ εκείνους που δεν ψάχνουν πρώτα ένα λόγο πέρα από τ' αστέρια για να κατεβούνε και να θυσιαστούνε, αλλά θυσιάζουν τον εαυτό τους στη γη, ώστε η γη του Υπεράνθρωπου στη συνέχεια να έρθει. Αγαπώ αυτόν που ζει για να μαθαίνει, και αναζητεί να μαθαίνει ώστε ο Υπεράνθρωπος στη συνέχεια να ζήσει. Έτσι αναζητεί τη δική του κατάβαση.

Αγαπώ αυτόν που μοχθεί και εφευρίσκει, ώστε να χτίσει το σπίτι για τον Υπεράνθρωπο, και να προετοιμάσει γι' αυτόν γη, ζώα, και φυτά: γιατί έτσι αναζητεί τη δική του κατάβαση.

Πως συνδέονται η τρέλα και η διάνοια;

Βασανισμένες Ιδιοφυϊες. Κατά πόσο συνδέεται η ιδιοφυΐα με την τρέλα; Πώς γίνεται διάνοιες της ιστορίας, όπως ο Βίνσεντ βαν Γκογκ, η Φρίντα Κάλο, ο Έντγκαρ Άλλαν Πόε κ.α. να ήταν ψυχικά ασθενείς; Επιστημονικές έρευνες έρχονται να εξηγήσουν πώς τα δύο αυτά άκρα του ανθρώπινου μυαλού συνδέονται πραγματικά. Είκοσι με τριάντα μελέτες απέδειξαν ότι οι άριστοι μαθητές και τα παιδιά με υψηλό δείκτη ευφυΐας συγκεντρώνουν τετραπλάσιες πιθανότητες να εμφανίσουν «διπολική διαταραχή» από τους μετρίους, καθιερώνοντας την έννοια «βασανισμένες μεγαλοφυΐες»

Όπως αναφέρεται στο lifeslittlemysteries.com έρευνα επιστημόνων της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Johns Hopkins, οι οποίοι μελέτησαν τη συμπεριφορά 700.000 16χρονων Σουηδών, αποκαλύπτει ότι εκείνοι που είχαν άριστες σχολικές επιδόσεις διέθεταν επίσης τέσσερις φορές περισσότερες πιθανότητες να αναπτύξουν διπολική διαταραχή, δηλαδή μανιοκατάθλιψη, σε σχέση με τους μέτριους μαθητές.

Η διπολική διαταραχή συνεπάγεται δραματική εναλλαγή της διάθεσης ανάμεσα στην υπερβολική ευτυχία (γνωστή ως «μανία») και την κατάθλιψη. Πώς μπορεί αυτός o βίαιος κύκλος να προκαλεί δημιουργικότητα; Έρευνα από ένα μέλος της ειδικής ομάδας, James Fallon, νευρολόγο του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια στο Irvine, προτείνει μια απάντηση.

Εξηγήθηκε η οφθαλμαπάτη του Γαλιλαίου

Η αστρονομική οφθαλμαπάτη του Γαλιλαίου βρήκε την απάντηση της από τους επιστήμονες. Γιατί τo άσπρο τετράγωνο σε μαύρο φόντο φαίνεται μεγαλύτερο από το ισομεγέθες μαύρο τετράγωνο. Το ίδιο συμβαίνει με την Αφροδίτη.

Πριν από περίπου τέσσερις αιώνες, ο μεγάλος αστρονόμος Γαλιλαίος Γαλιλέι παρατήρησε κάτι περίεργο. Με γυμνό μάτι, η Αφροδίτη φαίνεται μεγαλύτερη από τον Δία, ενώ το τηλεσκόπιο δείχνει το ακριβώς αντίστροφο. Η αστρονομική οφθαλμαπάτη δείχνει επιτέλους να εξηγείται, η ανθρώπινη όραση αντιλαμβάνεται ως μεγαλύτερα τα λαμπρά αντικείμενα που βλέπουμε σε σκούρο φόντο, παρά τα σκοτεινά αντικείμενα σε σκούρο φόντο. Γι αυτό λέμε πως τα σκούρα χρώματα στα ρούχα "κόβουν" το πάχος.

Η Αφροδίτη είναι λαμπρότερη από τον Δία στον νυχτερινό ουρανό, οπότε φαίνεται δυσανάλογα μεγάλη, παρόλο που το φαινόμενο μέγεθος του Δία είναι στην πραγματικότητα μεγαλύτερο. Σύμφωνα μάλιστα με τους ερευνητές της τελευταίας μελέτης, αυτή η ιδιοτροπία της ανθρώπινης όρασης δεν είναι τυχαία, αλλά εξελίχθηκε για να διευκολύνει την επιβίωσή μας σε συνθήκες χαμηλού φωτισμού. Τα αποτελέσματα δημοσιεύονται στην αμερικανική επιθεώρηση PNAS.

Τα πατατάκια χειρότερα από τα αναψυκτικά

Οι πατάτες παχαίνουν περισσότερο από τα αναψυκτικά: Οι ερευνητές της Ιατρικής Σχολής και της Σχολής Δημόσιας Υγείας του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ, με επικεφαλής τον καθηγητή Διαιτητικής και Επιδημιολογίας Φρανκ Χου, μελέτησαν το ζήτημα της αύξησης του βάρους σε διάστημα 20 ετών, σε περισσότερους από 120.000 ανθρώπους και συμπέραναν ότι η καθημερινή κατανάλωση πατάτας σε οποιαδήποτε μορφή, αλλά κυρίως ως γανητή ή «τσιπς» (πατατάκια), μπορεί να αυξήσει σημαντικά το σωματικό βάρος σε βάθος χρόνου. Σε σχέση με τα αναψυκτικά, τα γλυκά και τα παγωτά, οι πατάτες και τα πατατάκια είναι ακόμα πιο «ένοχοι» για τα παραπανίσια κιλά, βρήκαν οι ερευνητές. Από την άλλη πλευρά, η βασική διαπίστωση είναι ότι όσοι τρώνε πολλά λαχανικά, φρούτα και πλήρη δημητριακά, παχαίνουν λιγότερο διαχρονικά.

Οι πατάτες χειρότερες από τα αναψυκτικά: Η ανάλυση των διατροφικών συνηθειών των συμμετεχόντων στην έρευνα έδειξε ότι το φαγητό εκείνο που συνδέεται με την μεγαλύτερη αύξηση βάρους, είναι οι πατάτες (κυρίως οι τηγανητές και τα πατατάκια). Μια επιπλέον μερίδα τηγανητές πατάτες τη μέρα προσθέτει κατά μέσο όρο ενάμισι κιλό μέσα σε μια τετραετία, ενώ μια πρόσθετη μερίδα τσιπς καθημερινά προσθέτει 0,75 κιλά μέσα σε την ίδια χρονική περίοδο. Μικρότερη, αλλά όχι αμελητέα, είναι η επίπτωση στο βάρος από τις βραστές ή ψητές πατάτες ή τον πουρέ (περίπου 600 γραμμάρια). Ας σημειωθεί ότι ο μέσος Αμερικανός ενήλικας παχαίνει κατά σχεδόν μισό κιλό ετησίως (450 γραμμάρια το χρόνο).

Προβλήματα υγείας από την φρουκτόζη

Ο ειδικός στις ορμονικές διαταραχές και την παιδική παχυσαρκία στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας στο Σαν Φρανσίσκο Ρόμπερτ Λάστινγκ είχε δώσει το 2009 μια διάλεξη με τον τίτλο «Ζάχαρη, η πικρή αλήθεια», η οποία αναρτήθηκε στο YouTube και την οποία έχουν δει έως σήμερα πάνω από 800.000 άνθρωποι.

Ο Λάστινγκ αναφέρει τη ζάχαρη ως «τοξική» και ως «δηλητήριο» για τον ανθρώπινο οργανισμό – ως τέτοια αναφέρει όχι μόνο την κοινή ζάχαρη που προσθέτουμε στον καφέ μας, αλλά και το σιρόπι καλαμποκιού (high fructose corn syrup) που περιέχεται στις επεξεργασμένες τροφές. Σε αυτό συμφωνεί και ο ερευνητής από το Πανεπιστήμιο της Λωζάννης στην Ελβετία Λικ Ταπί, που θεωρείται διεθνώς αυθεντία στο θέμα. Σε μια ανασκόπηση σχετικών μελετών το 2010, ο Ταπί συμπέρανε ότι «το σιρόπι καλαμποκιού είναι πιο βλαβερό από τις άλλες πηγές ζάχαρης».

Ο Λάστινγκ μιλά συνεχώς δημοσίως κατά της ζάχαρης, τονίζοντας ότι το κακό που κάνει η φρουκτόζη «δεν έχει να κάνει τίποτα με τις θερμίδες. Η ζάχαρη είναι δηλητήριο η ίδια».

Η Μυθολογική Σφίγγα

Τεράστια, μυστηριώδης, μοιάζει με ένα σιωπηλό φύλακα στην είσοδο του αγνώστου. Έχει ανθρώπινο πρόσωπο και σώμα λιονταριού και παραμένει αιώνιο σύμβολο του ανεξιχνίαστου. Στην ελληνική μυθολογία η Σφίγγα έβαζε δύσκολα αινίγματα και σκότωνε εκείνους που δεν έβρισκαν την απάντηση, μέχρι που ο βασιλιάς Οιδίπους έλυσε το αίνιγμά της και τη νίκησε για πάντα. Στην Αρχαία Θήβα στεκόταν και ρωτούσε τους περαστικούς.

«Τι εστιν ό μίαν έχον φωνήν τετράπουν και δίπουν και τρίπουν γίνεται;»
«Ποιο ον το πρωί στέκεται στα τέσσερα, το μεσημέρι στα δύο και το βράδυ στα τρία;»

Όποιον δεν μπορούσε να λύσει το γρίφο, η Σφίγγα τον έσφιγγε, μέχρι να πεθάνει.

Ο Οιδίπους έλυσε τον γρίφο απαντώντας ότι το ον αυτό είναι ο άνθρωπος, αφού όταν είναι βρέφος περπατάει στα τέσσερα, μετά σηκώνεται στα δύο του πόδια και στα γηρατειά περπατάει όρθιος αλλά χρησιμοποιεί σαν τρίτο πόδι ένα μπαστούνι.

Αντισταθείτε στην "Κουλτούρα των Ζωντανών Νεκρών"

Ας σταματήσουμε να μιλάμε για καπιταλισμό και σοσιαλισμό. Ας μιλήσουμε απλώς για το πώς θα χρησιμοποιήσουμε τον απίστευτο πλούτο της γης προς όφελος των ανθρώπων. Δώστε στους ανθρώπους αυτά που χρειάζονται: φαγητό, φάρμακα, καθαρό αέρα, πόσιμο νερό, δένδρα και γρασίδι, ευχάριστα σπίτια να μένουν, μερικές ώρες δουλειάς, μερικές ώρες ελεύθερες. Μη ρωτάτε ποιος το αξίζει. Όλοι οι άνθρωποι το αξίζουν”.

Ένας αλλιώτικος κόσμος έρχεται. Από τη μια έχουμε την καταστροφική επέλαση του τουρμποκαπιταλισμού, που λεηλατει τον πλανήτη μας, εξαντλεί φυσικούς πόρους, εξαθλιώνει λαούς, αποσταθεροποιεί ευαίσθητες οικολογικές ισορροπίες, επιβάλλει συγκεκριμένα καταναλωτικά πρότυπα συμπεριφοράς και μας οδηγούν σ’ έναν πλανήτη-κάτεργο.

Μαζί με την επέλαση του τουρμποκαπιταλισμού μας επιτίθεται και το alter ego του, που δεν είναι άλλο από τη θεοκρατία, την τρομοκρατία και τον εθνικισμό, που μπροστά στην απειλή του ζοφερού παρόντος μας προτείνουν την οπισθοχώρηση προς ένα νέο σκοτεινό Μεσαίωνα. Στον αντίποδα τους έχουμε τα μαζικά κινήματα της αντίστασης, που αγωνίζονται κατά της τουρμποκαπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης, του αμερικανικού ιμπεριαλισμού, του θρησκευτικού φανατισμού και του μισαλλόδοξου εθνικισμού.

Ελεύθερο Μυαλό

"Ο συνετός έχει ελεύθερο μυαλό, όμως δεν παραβλέπει τις ανάγκες των ανθρώπων.

Φέρεται καλά και στους καλούς και στους κακούς, έτσι γεννιέται η καλοσύνη.

Προσφέρει ευκαιρία τόσο στον ειλικρινή όσο και στον ψεύτη, έτσι καλλιεργείται η εμπιστοσύνη.

Κάνει σαν παιδί κι όλοι τον θεωρούν παράξενο, μα και στους άλλους φέρεται σα να 'τανε παιδιά."

Λαο Τσε

Η πανίσχυρη θέληση των γλυπτών

Έχουν θέληση τα γλυπτά; Προφανώς και έχουν. Διαφορετικά θα έφευγαν. Δεν θα υπέμεναν τόσους αιώνες, την ιταμότητα και τον εξευτελισμό. Δεν θα μπορούσαν να αντέξουν τόσο σκοτάδι, αυτά που γεννήθηκαν από το φως. Δεν θα το άντεχαν, θα μάζευαν τα κομμάτια τους, θα έσκαβαν το χώμα μόνα τους, όσα από ντροπή είναι θαμμένα ακόμα, και μαζί μ΄ εκείνα που βρίσκονται στα μουσεία, θα άλλαζαν τόπο και πατρίδα. 

Όμως αυτά σφίγγουν το μάρμαρο, αγριεύουν το βλέμμα, όταν εμείς δεν τα θαυμάζουμε, και μένουν εδώ. Άλλα υπομένοντας το μαρτύριο του συμπλέγματος και άλλα αναμένοντας στωικά κάποια αξίνα να πετάξει το χώμα από πάνω τους. Το παράξενο με τα γλυπτά είναι ότι έχουν την ιδιοτροπία να αντέχουν στο χρόνο. Έχουν πανίσχυρη, πράγματι, θέληση να αντιστέκονται στη βαρβαρότητα και τον νεποτισμό αυτών που σπεύδουν πάντα να τα οικειοποιηθούν. 

Ας μην αδικούν, λοιπόν, κάποιοι τον υπουργό Πολιτισμού όταν στέλνει ευχαριστήριες επιστολές. Ξέρει τι λέει. «Εξ ιδίων» κρίνει άλλωστε τα «αλλότρια». Διότι, είμαι σίγουρος, πως γνωρίζει την περιπέτεια του πολιτισμικού μας πλούτου, ανά τους αιώνες. Είμαι βέβαιος ότι, εκτός από την οργή του για τον λόρδο Έλγιν και τη διεύθυνση του Βρετανικού Μουσείου, ξέρει καλά ιστορία και είναι εξίσου θυμωμένος με όλους τους υπόλοιπους καταστροφείς των ελληνικών γλυπτών. Και δεν είναι και λίγοι.

Η «ευφυΐα» των φυτών

Οι χορτοφάγοι θα πρέπει ίσως να αναθεωρήσουν μερικά πράγματα σχετικά με τις διατροφικές τους πρακτικές, σύμφωνα με πορίσματα νέων μελετών που έρχονται στο φως της δημοσιότητας και αφορούν την «ευφυΐα» των φυτών, την ικανότητά τους να «ακούνε» και να παράγουν ήχους.

Όπως δείχνουν οι έρευνες της βιολόγου δρ. Monica Gagliano και του ειδικού σε ζητήματα εμβιομηχανικής δρ. Rob Malkin, τα φυτά όχι μόνο έχουν τη δυνατότητα να αντιληφθούν τους ήχους του περιβάλλοντός τους, αλλά και να παράγουν «θορύβους».

Οι επιστήμονες θεωρούν ότι είναι ακόμη νωρίς για να αποφανθούν με βεβαιότητα αν αυτούς τους ήχους και θορύβους τους παράγουν σκόπιμα, ωστόσο είναι βάσιμες οι υποψίες τους ότι αυτές οι συμπεριφορές των φυτών ενδέχεται να αποτελούν μέρος ενός ευρέος συστήματος ευφυΐας.

Ο φθόνος της ευτυχίας

«Δεν υπάρχει τίποτα πιο ανυπόφορο από τη θέαση της ευτυχίας του άλλου, όταν εμείς δεν τα πάμε καλά» έχει πει ο Γάλλος συγγραφέας Πασκάλ Μπρικνέρ.

Δεν ασπάζομαι τη γνώμη του, αλλά το βιώνω σχεδόν καθημερινά. Έτυχε μάλιστα να το συζητήσω και με κανά-δυο φίλους και να συμφωνήσουν μαζί μου.

Όταν με ρωτάνε «τι κάνεις» αυτόματα ξεστομίζω λόγια τα οποία δεν πιστεύω. Δυσκολεύομαι να απαντήσω «είμαι καλά», γιατί φοβάμαι ότι θα απογοητεύσω τον συνομιλητή μου. Νιώθω ότι οφείλω να βρεθώ σε μια θέση μίζερη και δυσάρεστη, ώστε να μη νιώσει άσχημα που αυτός δεν είναι καλά, άσχετα αν μας προβληματίζουν τα ίδια θέματα.

Αλλάζω άρα υπάρχω….

Η ζωή με πάει ή την πάω; Είναι κάτι που συχνά αναρωτιέμαι όταν δεν αντλώ ικανοποίηση από το πώς βαίνουν τα πράγματα στη ζωή μου.

Παίρνω λοιπόν την απόφαση να κάνω μία καινούργια αρχή.

Ή από την άλλη, εγώ μια χαρά ήμουν με την ζωή μου, αλλά κάτι συνέβη που με ταρακούνησε και χρειάζομαι να προσαρμοστώ σε καινούργια δεδομένα.

Δεν είναι επιλογή μου, αλλά μου προέκυψε.

Η αλλαγή είτε είναι μία εσωτερική απόφαση, είτε μία εξωτερική αναγκαιότητα μοιάζει να είναι αναπόφευκτη. Είναι η στιγμή που νιώθω ότι το χαλί τραβιέται κάτω από τα πόδια μου. Πότε, λοιπόν, έρχεται η στιγμή μίας απόφασης για αλλαγή;

Σε ένα πείραμα οι επιστήμονες έριξαν έναν βάτραχο σε μία κατσαρόλα με νερό που κόχλαζε. Ο βάτραχος αμέσως πετάχτηκε έξω από την κατσαρόλα.

Στην δεύτερη πειραματική συνθήκη ο βάτραχος τοποθετήθηκε στην κατσαρόλα με νερό σε κανονική θερμοκρασία που σταδιακά θερμαινόταν μέχρι το σημείο βρασμού. Ο βάτραχος που δεν αντιλήφθηκε την σταδιακή μεταβολή της θερμοκρασίας κατέληξε να σιγοκαίγεται με αποτέλεσμα να βράσει χωρίς να το καταλάβει.

Έρχεται η «Γνωσιακή Μηχανή»

Η ανθρώπινη γνώση και σκέψη υπήρξε ανέκαθεν δέσμια ενός μεγάλου προβλήματος, το οποίο είχε αντιληφθεί εγκαίρως στις έρευνές του περί λογικής, ο μεγάλος Έλληνας φιλόσοφος Αριστοτέλης.

Το πρόβλημα έχει ως εξής  η ανθρώπινη λογική ικανότητα είναι δέσμια ενός βασικού περιορισμού: μπορεί να αποφανθεί μόνο για πράγματα που έχουν συμβεί.

Με απλά λόγια, ο άνθρωπος είναι σε θέση να πει αν κάτι είναι αληθές η ψευδές, αν αυτό πράγματι συνέβη ή δεν συνέβη, μόνο για πράγματα τα οποία γνωρίζει εμπειρικά, δηλαδή για πράγματα τα οποία έχουν προηγηθεί χρονικά της παρατήρησής του.

Για παράδειγμα, μπορούμε να πούμε αν μια πόρτα είναι κλειστή μόνο όταν αυτή έχει κλείσει, δηλαδή εκ των υστέρων, όπως επίσης μπορούμε να πούμε με σιγουριά ότι η πόρτα είναι ανοικτή, μόνο αφού αυτή έχει ανοίξει.

Με την πρώτη σταγόνα της βροχής

Με την πρώτη σταγόνα της βροχής σκοτώθηκε το καλοκαίρι. Μουσκέψανε τα λόγια που είχανε γεννήσει αστροφεγγιές.
Όλα τα λόγια που είχανε μοναδικό τους προορισμό... Εσένα!

Πριν απ’ τα μάτια μου ήσουν φως
Πριν απ’ τον Έρωτα έρωτας
Κι όταν σε πήρε το φιλί
Γυναίκα

Κατά πού θ’ απλώσουμε τα χέρια μας
τώρα που δε μας λογαριάζει πια ο καιρός
Κατά πού θ’ αφήσουμε τα μάτια μας
τώρα που οι μακρινές γραμμές ναυάγησαν στα σύννεφα
Κι είμαστε μόνοι ολομόναχοι
τριγυρισμένοι απ’ τις νεκρές εικόνες σου.

Πριν απ’ τα μάτια μου ήσουν φως
Πριν απ’ τον Έρωτα έρωτας
Κι όταν σε πήρε το φιλί
Γυναίκα

Οδυσσέας Ελύτης

Οι λέξεις αποτελούν το κυριότερο μέσο ελέγχου.

«Οι λέξεις αποτελούν το κυριότερο μέσο ελέγχου. Η υποβολή είναι λέξεις. Η πειθώ είναι λέξεις. Η διαταγή είναι λέξεις. Δεν υπάρχει μηχανή ελέγχου που να μη λειτουργεί με λέξεις(…) Ο λόγος πλέον είναι ιός. Ο λόγος μπορεί κάποτε να ήταν ένα υγιές νευρικό κύτταρο. Τώρα αποτελεί έναν παρασιτικό οργανισμό που εισβάλλει και προκαλεί βλάβη στο κεντρικό νευρικό σύστημα. 

Ο σύγχρονος άνθρωπος έχει απολέσει τη δυνατότητα επιλογής της σιωπής. Δοκιμάστε να σταματήσετε τον εσωτερικό σας μονόλογο: την εσωτερική, μη αρθρωμένη, αφωνική ομιλία. Προσπαθήστε να πετύχετε έστω και δέκα δευτερόλεπτα εσωτερικής σιωπής. Θα βρείτε μπροστά σας ένα οργανισμός που αντιστέκεται και που σας αναγκάζει να μιλήσετε. Ο οργανισμός αυτός είναι ο λόγος»

Το θέμα είναι να τολμάς!

Ένα παιχνίδι είναι.

Και σαν όλα τα παιχνίδια μπορεί να χάσεις ή να κερδίσεις. Μπορεί και να πληγωθείς.

Το θέμα είναι να τολμάς!

Για όλα τα όμορφα πράγματα στη ζωή πρέπει να τζογάρεις. Μόνο οι μούμιες είναι απόλυτα ασφαλείς στις προθήκες τους.

Να έχεις υπόψη σου,πως όταν παίρνεις σβάρνα τη ζωή σαν να είναι μια σειρά από μπαράκια,σε μερικά από αυτά σερβίρουν μπόμπες.Αν σε πιάσει πονοκέφαλος δεν είναι ανάγκη να βαρέσεις συναγερμό.Θα περάσει..