Η ιστορία της πρώτης ελληνικής βεντάλιας που αποτελούσε
σύμβολο γυναικείας κομψότητας. Μπορεί οι βεντάλιες σήμερα να μη
χρησιμοποιούνται με την ίδια συχνότητα, ωστόσο η ιστορία της κρατεί εδώ και
πολλά χρόνια με το μικρό πτυχωτό αξεσουάρ να αποτελεί σύμβολο της γυναικείας
κομψότητας, αλλά και χρησιμότητας.
Εικάζεται ότι οι πρώτοι που συνέλαβαν την ιδέα της βεντάλιας
σαν μέσον για τη δημιουργία δροσερού αέρα, τις ζεστές και υγρές μέρες του
καλοκαιριού, ήταν οι Ινδοί, οι Κινέζοι και οι Αιγύπτιοι. Για την αισθητική της
εικόνα χρησιμοποίησαν φτερά παγωνιού, πάπυρο, λεπτά υφάσματα και αρωματικά ξύλα.
Στην Ελλάδα εμφανίστηκε περίπου τον 5ο αιώνα π.κ.ε. και δεν
ήταν αποδεκτή. Ο Ευριπίδης, μάλιστα, την είχε χαρακτηρίσει ως βαρβαρική
συνήθεια. Ωστόσο η βεντάλια έγινε σύμβολο του Έρωτα, του μικρού θεού, γιου της
Αφροδίτης.
Σιγά σιγά άρχισε να κατασκευάζεται με φροντίδα και επιμέλεια, γιατί
άρχισε να είναι ένα αρεστό αξεσουάρ.
Οι αρχαίες Αθηναίες κρατούσαν βεντάλιες από φτερά παγωνιού
που τα έφερναν έμποροι από την Φοινίκη και τα μακρινά λιμάνια, ενώ οι Ρωμαίες
πατρικίες τις είχαν σε μεγάλη εκτίμηση. Οι τεχνίτες, στο μεταξύ, τις δούλευαν
τεντώνοντας το δέρμα των ζώων ή πουλιών επάνω στα υπέροχα πλαίσια από σπάνια
ξύλα και μέταλλα.